Vergroeid met de laptop tuurt de jeugd de wereld in

Ik ben leraar en struikel bijna over de stekkerdozen die de studenten gebruiken om hun laptop stroom te geven.

Het liefst zou ik mijn studenten in het bos lesgeven.

Illustraties Bas van der Schot Schot, Bas van der

Veel van mijn studenten die ik elke dag zie, kruipen vrijwillig naar de hoek van het lokaal. U vraagt zich wellicht af waarom. Vroeger zette de leerkracht ze als straf in de hoek, met de neus naar de muur. Maar vandaag de dag is de hoek een populaire plek om samen te scholen. De laptop krijgt er stroom. Natuurlijk heeft die laptop ook wel een accu, maar stroom van school is natuurlijk veel handiger en bovendien gratis.

Nu is er alleen een logistiek probleem. Er kan maar een beperkt aantal studenten in die hoek zitten. Een van mijn klassen heeft hiervoor een briljante oplossing gevonden. Ze kruipen niet allemaal op een kluitje maar zitten nu weer verspreid in het lokaal met een extra apparaat in hun midden: een stekkerdoos met twaalf stopcontacten. Als ik tussen mijn studenten doorloop om vragen van hen te beantwoorden, ben ik mijn leven niet meer zeker. De kabels hangen als scheerlijnen over de grond en creëren een bizarre survivalsituatie.

Gelukkig heb ik het tot nu toe overleefd en heb ik nog niet een laptop aan mijn been zien bungelen. Toch komt er een moment dat dit grootscheepse contact met de stekkerdoos mijn werk overbodig maakt. Althans, als ik het gedrag van mijn studenten zie. Over een tijdje kijk ik tegen 28 laptopachterkanten aan en is er geen student meer die mij nog aankijkt. Het apparaat dat slechts via elektriciteit werkt, vraagt dan al hun aandacht. Het contact met de leerkracht in het lokaal is ondergeschikt. Ik hoor ze denken: „Oh ja, de docent is er ook nog, en probeert ons iets te vertellen. We horen haar wel, maar ons scherm en al die YouTube-beelden die aan ons voorbijtrekken, zijn véél belangrijker.”

Als ik niet aan het begin van iedere les mijn studenten vriendelijk vraag hun laptops dicht te doen, houd ik letterlijk stopcontactstudenten over: er is dan geen enkel contact meer mogelijk. Ze zeggen dat ze me nog horen, maar hun aandacht is bij de digitale wereld op het scherm en niet bij mijn verhaal.

Daarom komt er een dag dat ik onderwijs ga geven in een omgeving zonder elektriciteit. Een les in het bos of in het open veld. Dit doet me denken aan de bestseller Last Child in the Woods van de Amerikaanse journalist Richard Louv. Een betoog over het verdwijnen van de natuur als leer- en leefomgeving van kinderen. Een van de kinderen die hij had geïnterviewd, vertelde hem „dat-ie liever binnenspeelt, omdat daar al de stopcontacten zijn”.

Mocht ik ooit een les in het bos geven, dan zal het een bijeenkomst worden waar de enige energie die we zullen kunnen ontwaren, de energie van de studenten zelf is. Want geloof me, dat ze energie hebben, is een ding dat zeker is. Alleen weten ze het vaak zelf niet, omdat hun energie tegenwoordig uit de muur komt.

Sandra Wormgoor is mbo-docent Engels en Zakelijke Communicatie aan de ICT Academie Utrecht van ROC ASA.

Bezoek de site van de ICT Academie: ictacademieutrecht.nl

    • Sandra Wormgoor