Nepemoties en flauwekultranen

‘Van sommigen van jullie moeten we nu helaas afscheid nemen”. „A, B, C, D en E, jullie zijn ………………… níet door naar de volgende ronde”.

Die zinnetjes. Die stiltes met zo’n muziekje eronder dat doet alsof er zo meteen een seriemoordenaar door het badkamerraampje naar binnen zal kruipen en wat er dan gebeuren zal… De camera intussen gericht op het hoofd van een juryvoorzitter die kijkt of hij of zij op het punt staat doodvonnissen uit te spreken, dan zwenkend naar de gezichten van de te beoordelen personen, strak van ingehouden spanning.

Dan de teleurstellingen. Er is meestal wel een kandidaat in hele of halve tranen, vaak bijgestaan door een presentatrice die heel inlevend doet en zegt: „Ach meis, je wou het écht héél graag hè, da’s helemaal niet leuk”.

Degenen die ‘door’ zijn, naar de volgende ronde van ons fascinerende televisiespel, vallen elkaar in de armen terwijl op de achtergrond grote triomfmuziek klinkt als behaalden zij nu reeds klinkende overwinningen op grote slagvelden.

Avond aan avond kun je het zien. Nepemoties, onzinwedstrijden, flauwekultranen. De moderne stemmetjes van de vele presentatrices die voor vriendin spelen, de handgebaartjes. En daarvoor heb je meestal naar halve liedjes gekeken, zoals gisteravond bij Twinzz van de Tros, of, nog curieuzer, op RTL4 naar mensen die een wedstrijd doen wie de beste paranormale gaven heeft, in Het zesde zintuig. Ze gaan allemaal erg trillen als ze iets ‘zien’ en ze kunnen van de aandoening nooit een enkele zin tot een einde brengen en roepen heel veel „Ik krijg het gevoel van” „Ik durf niet te zeggen van” en dan komt er verder niets. Niets van, bedoel ik.

En aan het eind moeten we dan „van twee kandidaten helaas afscheid nemen”. Spanningsmuziekje.

Je doet niet mee als omroep als je niet zo’n programma hebt.

Toch waren die Twinzz wel grappig, hoe halfgaar het ideetje erachter ook is: een band, ik bedoel ‘de ultieme superband’ samenstellen van drie eeneiige tweelingen. Zeventig tweelingen kwamen laten zien hoe goed of juist helemaal niet goed ze konden zingen en dansen. Ze waren beslist gemiddeld veel minder getalenteerd dan kandidaten voor een musicalhoofdrol, maar… het waren wel identieke tweelingen. En hoe onnozel het ook is, daar kijk je graag naar. Daar was in de montage briljant rekening meegehouden, steeds weer reeksen van vrijwel identieke mensen die ook nog eens hetzelfde refrein zongen, of die unisono antwoorden op vreselijk stomme vragen „Ochtendseks of avondseks?” „Avond”, „avond”, „avond” antwoordden drie tweelingenparen in koor, „ochtend”, zei precies gelijk het volgende stel, of, ook precies gelijk en met dezelfde intonatie „nou zeg!” omdat ze daar geen antwoord op wilden geven. Je blijft kijken vanwege het fascinerende verschijnsel dat mensen weliswaar uniek zijn maar toch bijna verdubbeld voor kunnen komen. Je ogen wennen daar niet snel aan. Zelfs niet in een oerdomme auditieshow met dito presentatrice.

Zijn die vreselijk gezellige presentatoren vervelend, het duo houten harken dat Noorderlicht nieuws, het nieuwe wetenschapsjournaal van de VPRO presenteert, is ook weer niet wat je wil. Het lijkt wel alsof Georgina Verbaan en Pieter van der Wielen gedurig aanwijzingen krijgen: daar staan, zo zitten, dit zeggen! Het resultaat is dat ze er de hele tijd ontzaglijk gespannen uitzien en niets natuurlijks meer hebben. Het is daardoor ook moeilijk interesse voor de inhoud op te brengen, je bent alleen maar aldoor benauwd dat er iets misgaat met die verzenuwde presentatoren.

Toch geleerd dat files bij een bepaalde verkeersdichtheid gewoon vanzelf optreden zodra er maar één iemand ietsje harder of zachter gaat rijden. Dat is een natuurkundige wet, geen menselijk falen, zei een Japanse onderzoeker. We hebben hier te maken met een ‘natuurkundige fasetransitie’, net zoals water bij een bepaalde temperatuur in ijs verandert, dat kan niet anders. Het enige wat helpt is een hogere temperatuur. Of minder auto’s.

    • Marjoleine de Vos