Lennaert Nijgh

In de recensie van testament. Leven en werk van Lennaert Nijgh (Boeken, 22.02.08) wordt Kester Freriks geciteerd over het geloof in in `het tragische kunstenaarschap` dat Nijgh en diens drinkebroer Louis Ferron samen zouden koesteren.

Nijgh en Ferron waren in de eerste plaats geen `drinkebroers` zij waren kunstbroeders die elkaar respecteerden en die heel soms een glaasje met elkaar gebruikten. Ik vrees dat Freriks` eigen romantische ideeën hier hun invloeden doen gelden. Beide kunstenaars waren zeer realistisch over zichzelf en wilden echt heel graag gelukkig zijn. Ferron die als schrijver bijna elk jaar een boek produceerde zonder dat zijn uitgever daarvoor langs hoefde te komen... Dat lukt je niet als drinkebroer!

Ten tweede wordt Nijghs ontwikkeling omschreven als van `22-jarige arrogante dandy met glas sherry en roze-streepjesoverhemd, tot de 56-jarige uitgemergelde speed-junk in de hoerenbuurt`. Deze denigrerende beschrijving van een `gentleman schipper` en journalist-columnist welk vak hij de hij de laatste jaren met veel plezier uitoefende doet hem geen recht.

    • Jouke van der Weerden