ik@nrc.nl

Sinds enige weken ben ik werkzaam op de reclasseringsbalie van de rechtbank, een papiergroothandel in vaak klein onbeschrijflijk leed.

In het verhoorgebied spreek ik X, een schizofrene man die ik al jaren ken. Het ging lang goed, beschermde woonvorm, ingesteld op een depotmedicatie en geen delicten meer. Tot dit keer. Op zijn dagelijkse gang naar de kerk om te bidden zit voorin midden op de eerste bank een oude vrouw in gebed. Haar tas in het gangpad. De beurs ligt zichtbaar boven op de boodschappen.

Hij beklaagt zich uitvoerig, omdat hij, nu vijftig, niet meer zo snel kan wegrennen. „Sorry ik moest het wel doen”, zegt hij, doelend op de diefstal. „Als ik dit had laten lopen was ik dief van eigen portemonnee.”