Ik ben positief, maar intussen...

Dennis Karpes (38) van Dance4Life is benoemd tot Young Global Leader.

Elke vrijdag een gesprek over hoe iemand zich ontspant en weer oplaadt.

Foto Lars van den Brink Dennis Karpes, young global leader, dance 4life Lars van den Brink Photography

Vijftien jaar geleden had Dennis Karpes (38) nog „totaal geen idee” wat hij wilde worden. Tien jaar geleden gaf hij als marketeer „miljoenen” uit om het laatste spijkerbroekmodel van Levi’s aan de man te brengen. Woensdag werd hij in Genève (net als oud-tennisster Steffi Graf, de koning van Bhutan en de koningin van Marokko) benoemd tot Young Global Leader, een eretitel voor twee- à driehonderd mensen onder de veertig die zich succesvol hebben ingezet voor een betere wereld.

In 2003, na het opzeggen van zijn baan als kledingmarketeer, richtte Dennis Karpes Dance4Life op, een organisatie die via wereldwijde dansevenementen en onderwijsprojecten de bewustwording over hiv/aids wil vergroten. Inmiddels hebben zich 21 landen bij de organisatie aangesloten. IJkpunt van Dance4Life is een tweejaarlijks dansevenement, dat tegelijkertijd in alle betrokken landen plaatsvindt. Jongeren uit de hele wereld staan met elkaar in contact via levensgrote beeldschermen. Het doel is in 2014 één miljoen mensen over de hele wereld gelijk te laten dansen.

Hoe wordt een spijkerbroekmarketeer een Young Global Leader?

„Toen ik voor Levi’s werkte was ik een jaar of dertig, maar vroeg ik me nog steeds af wat ik nu wilde in mijn leven. Mijn werk was wel inspirerend – ik ervaarde wat de kracht was van een merk en van de media. Maar tegelijk begon ik de leegte van mijn werk in te zien. Uiteindelijk gaf het gewoon geen voldoening. Ik begon te broeden op een plan, want ik wilde iets anders gaan doen.”

Kwam dat plan geleidelijk tot stand of had u een Eureka-moment?

„Grappig genoeg heb ik echt ‘eureka’ geroepen – dat kende ik nog van professor Barabas, ha ha. Op een gegeven moment zag ik het licht: ik schreef zo een A4-tje vol met mijn plan. Ik zei het tegen mijn vriendin en familie: eureka! Daarna ben ik een paar dagen van slag geweest, in positieve zin dan. Vol adrenaline zat ik. Eindelijk wist ik wat ik ging doen.”

Wat stond er op dat A4-tje?

„Een mondiaal evenement voor jongeren met een positieve boodschap: daar moest het om gaan. Het moest iets te maken hebben met media en allerlei partijen zouden een rol spelen: de Coca-Cola’s en de Microsofts van deze wereld, iconen als DJ Tiësto en Desmond Tutu, organisaties als Unicef en de Wereldbank. Het stond allemaal op dat papier. Het zou de hele wereld in positieve zin moeten veranderen. En ik zou als oprichter dat evenement sturen.”

En waarom werd het een muziek- en dansevenement?

„Ik ben opgegroeid met de Roxy, zeg ik altijd. In mijn heao-tijd ging ik daar heel vaak heen. In die periode heb ik grote dansevenementen zien ontstaan: Mystery Land, Sensation White, Dance Valley... Joh, op Sensation White dacht ik: wat gebeurt hier? Die vijfendertigduizend dansende mensen die de tijd van hun leven hadden. Je voelde de energie, net als in een voetbalstadion als er net is gescoord – en dat vijf uur lang. Ik dacht: dit moeten meer mensen voelen!”

En toen?

„Het raamwerk stond dus. De vraag was: welk maatschappelijk thema kies ik? Jaren daarvoor was ik smoorverliefd geworden op Zuid-Afrika, waar ik als student drie maanden was geweest. Ik ben bijna elk jaar teruggegaan. Eerst zie je in zo’n land wat je wilt zien, maar na een aantal jaren kwam hiv/aids in mijn gezichtsveld. Ik had mijn A4-tje al geschreven toen ik een artikel las over een groep mannen die in Zuid-Afrika een baby hadden verkracht om van hun hiv-besmetting af te komen. Ik word er nu weer niet goed van als ik eraan denk. Daar zit iets he-le-maal fout, dacht ik. Toen was ik eruit: Dance4Life. Want het zou en moest een positieve boodschap zijn, maar intussen...”

Maar intussen...

„We praten over iets heel serieus. Alleen is onze aanpak niet: kijk die aidsslachtoffers toch. Maar Dance4Life is ook weer niet ‘zomaar’ een dansevenement voor jongeren. We zeggen tegen die jongeren: organiseer zelf iets, en verdien zo je kaartje voor het evenement bij elkaar. Dát is ook het verschil met die Live8- of Live Earth-concerten. Daar leg je gewoon wat geld neer voor een ticket. Vraag daar aan een willekeurig iemand waarom hij daar is en hij roept: „Robbie Williams!” Op onze feesten komen jongeren die stuk voor stuk iets voor hiv/aids hebben gedaan nadat ze een educatieproject op school hebben doorlopen.”

De onvermijdelijke vraag is: helpt het?

„Nou ja, het gaat natuurlijk heel slecht. Hier, kijk ik heb het op een factsheet staan. 33 miljoen mensen zijn besmet. Elke 10 seconden sterft iemand aan aids. Elke 7 seconden wordt iemand geïnfecteerd. In 2007 waren er 2 miljoen aidsdoden. Aan de andere kant: aids is een jongerenprobleem. De helft van de hiv/aidspatiënten is onder de 25 jaar. Als we jongeren weten te raken, als wij hen ervoor kunnen behoeden dat ze hiv/aids krijgen, als jongeren in het westen zien hoe hun leeftijdsgenoten in arme landen leven, dan denk ik dat we kunnen bijdagen aan het oplossen van het aidsprobleem. En jongeren zijn echt te porren. Zolang ze hun eigen dingen mogen bedenken, zijn ze bereid te helpen. En daar kunnen heel mooie dingen uit voortkomen. Zoals laatst. Kwamen twee jongens van dertien of veertien bij me langs met een cheque van 1.500 euro die ze hadden verdiend met een project dat ze hadden opgezet. En toen zeiden ze: meneer, we hebben ook nog een businessplan. Man, toen ik dertien was wist ik nog niet eens wat een businessplan was. En laatst weer. Hadden we jongeren op één van onze schoolprojecten gevraagd een raptekst te bedenken. Kwamen ene Youssef en Ali toch met een goede tekst! Echt van die rappers. Anderhalve week geleden traden ze op hier in een café in Amsterdam, waar Dance4Life een bijeenkomst had. Hele tent op zijn kop. Ik denk zelfs dat er een hit in kan zitten. Ha, Youssef en Ali. Dat soort dingen bedoel ik dus.”

Uw werk is nu wel uw inspiratiebron, zo te horen?

„Ja. Ik ben 24 uur per dag met Dance4Life bezig – en ik ben een intens gelukkig mens. Het inspireert mij en het inspireert mijn privéleven. Zoals zondag, toen zat ik met een koptelefoon op te fantaseren over wat ik allemaal kan bereiken als ik in dat netwerk van Young Global Leaders zit. En alles wat ik heb bereikt, komt uit mijn eigen hart en hoofd. Maar soms moet ik dat hoofd ook leeg maken. Ik heb een vriendin en twee heel leuke kids, ik squash, ik luister naar goede muziek, lees spannende boeken. En ik surf, al vanaf mijn negende. Van mei tot augustus wonen we in een huisje op het strand, bij Bloemendaal. Dat is voor mij één grote speeltuin. ’s Ochtends neem ik dan eerst een duik in de zee. En op een lange zomerdag surf ik drie, vier uur. En tussendoor werk ik. Echt, ik zit in mijn eigen film.”

En hoe gaat die film verder?

„Over tien jaar ben ik nog steeds op een of andere manier verbonden aan Dance4Life. Ik wil me alleen nog maar bezighouden met leuke initiatieven die iets bijdragen aan een betere wereld. Tja, en verder weet ik het ook niet. Dat ik deze prijs zou winnen, had ik toch ook niet kunnen verzinnen?

Meer over Dance4Life op dance4life.nl. Meer over de Young Global Leaders op younggloballeaders.org.