Duffy is net zo retro als Amy

cd pop Duffy:Rockferry ***-- Cd van de week Duffy - Rockferry „Ze heet voluit Aimee Duffy - en dat is niet de enige overeenkomst met collega-zangeres Amy Winehouse”, schrijft NRC-recensent Yaël Vinckx over soulsensatie Duffy uit Wales. Sterker: „Het openlijk meeliften op het succes van Winehouse roept irritatie op.” Ton de Jong neemt het op nrcnext.nl op voor Duffy. „Alsof het hier om een commercieel vluggertje van een copycat uit Wales gaat. Erg kort door de bocht”, zo bestempelt hij Vinckx’kritiek. Beluister de hele cd op nrcnext.nl/muziek en geef je oordeel

cd pop

Duffy: Rockferry ***

Ze heet voluit Aimee Duffy – en dat is niet de enige overeenkomst met collega-zangeres Amy Winehouse. De makers van Duffy’s debuutalbum Rockferry hebben goed naar Winehouse’s succesvolle album Back to Black geluisterd.

Misschien luisterden ze zelfs te goed: Duffy’s hit Mercy lijkt wel verdacht veel op Winehouse’s monsterhit Rehab, inclusief de koortjes in de refreinen. („You got me begging you for mercy, yeah yeah yeah” tegenover „I don’t wanna go to rehab no no no”)

Voor het overige worden beide albums sterk beïnvloed door de jaren zestig: warme, volle arrangementen; echte, niet ingeblikte instrumenten; een volwassen, doorleefd stemgeluid – bij beide dames leidt dat tot goed in het gehoor liggende retrosoul- en popmuziek. En dat slaat aan.

Duffy profiteert ook van de retrohype. Enkele maanden geleden had niemand nog van haar gehoord, nu staat de 23-jarige Britse bovenaan de hitparades met haar single Mercy en wordt ze geboekt voor de grote festivals van deze zomer. Duffy, zo heet het, is the next big thing.

Dat is voor een groot deel terecht. Duffy beschikt over een opvallend krachtige stem – het verhaal gaat dat haar ontdekkers twee jaar hebben gewacht opdat haar stem kon ‘rijpen’. Ze zingt zacht en zuiver, hard en schel, hoog en laag. Haar stem roept herinneringen op aan Dusty Springfield, en soms, zoals in Mercy, aan Shirley Bassey.

Naast soul bevat het album ook een aantal bluesballads. Duffy, die de teksten zelf schreef, zingt vooral over gebroken harten en onbeantwoorde liefdes, soms op het klagerige af. In het nummer Serious bijvoorbeeld: „I am an accessoire that suits/ your new suede boots”. Duffy, een prachtige blondine in stijlvol Jackie Kennedy-jasje, verdient beter dan dat.

Dat klagerige is niet het enige minpuntje aan het album. Duffy en haar producers, onder wie ex-Suede gitarist Bernard Butler, hebben de neiging laag op laag te leggen. De strijkers dreigen daardoor onder hun eigen gewicht te stikken. Dat wreekt zich vooral in het laatste nummer, Distant Dreamer, dat eindigt in een kakofonie waar Duffy bijkans overheen schreeuwt. Op dat moment gaat die tot dan toe krachtige stem irritatie oproepen.

Ook het openlijke meeliften op het succes van Amy Winehouse roept irritatie op. Dat (kas)succes wordt haar niet misgund, maar het had de producers gesierd als ze hadden gepoogd Duffy een iets meer eigen geluid te geven.