Hoewel dé ware niet bestaat toch happy end

Definitely, Maybe Regie: Adam Brooks. Met: Ryan Reynolds, Isla Fisher, Elizabeth Banks, Rachel Weisz, Abigail Breslin. ****-

Definitely, Maybe

Regie: Adam Brooks. Met: Ryan Reynolds, Isla Fisher, Elizabeth Banks, Rachel Weisz, Abigail Breslin.

Definitely, Maybe is een verrassend goede romantische komedie die van de gebaande paden durft af te wijken, met verfrissend resultaat. Zo laat de film simpelweg zien dat mensen meerdere relaties hebben voordat ze trouwen en kinderen krijgen. Dé ware bestaat niet, het vinden van een geliefde is grotendeels gebaseerd op het toeval en de omstandigheden. Even fris binnen het genre is de nuchtere constatering dat veel huwelijken eindigen in een echtscheiding, zoals dat van hoofdpersoon Will. En het knappe is dat je toch met een goed gevoel de bioscoop verlaat.

Dat komt vooral door de sprankelende dialogen, de naturel spelende acteurs en de geestige flashbacks naar begin jaren negentig, toen Clinton nog niet van zijn voetstuk was gevallen door de affaire-Lewinsky. Hoofdrolspeler Will Hayes werkt voor Clinton tijdens diens politieke campagne van 1992 en we volgen zijn carrière van voetveeg tot spin doctor. De teleurstellingen over het karakter van Clinton worden gekoppeld aan die van Will over zijn liefdesleven.

Definitely, Maybe is gemaakt door scenarist-regisseur Adam Brooks. Hij heeft veel ervaring met het genre, hij schreef onder meer French Kiss, Wimbledon en Bridget Jones 2. Hij laat zijn vierde film als regisseur beginnen met het afgeven van echtscheidingspapieren. Dan wordt Will gebeld. Zijn tienjarige dochter Maya is lichtelijk in paniek. Ze heeft net een les seksuele voorlichting achter de rug, die weinig aan de verbeelding overliet. Haar vader probeert haar gerust te stellen door te vertellen dat het biologie-aandeel heus niet zo belangrijk is en dat zij met veel liefde is verwekt. Vervolgens vertelt hij over de vrouwen uit zijn leven op wie hij verliefd was. Maar wie van de drie is nou Maya’s moeder, van wie hij gaat scheiden? Het happy end dat toch volgt, hoort nu eenmaal bij het genre dat Brooks met verve een frisse impuls geeft.

    • André Waardenburg