Mijn huis is een dorre, medialoze zone

Ik leef nu al weken zonder televisie en internet. Deze zin klinkt misschien als een noodkreet, en dat is hij ook wel een beetje. Het heeft allemaal te maken met mijn verhuizing, en met de bijbehorende verhuizingsverhalen waar niemand zin in heeft. Heel kort: het plasmascherm dat ik had besteld is niet leverbaar, en internet leeft ook nog niet bij mij thuis. Mijn huis is een dorre, medialoze zone. Ik zou niet weten wat er nu speelt in de wereld – nou ja, dat weet ik wel: het filmpje van Wilders. (Overigens voorspel ik dat dat filmpje ons allemaal heel erg gaat tegenvallen. Dat krijg je als je je ergens zo op verheugt.)

Op sommige dagen vind ik het wel goed dat ik geen tv en internet heb. Ik waan mij een monnik. Een medialoze monnik. Ik concentreer me op de natuur in en om het huis: de lentebloesemtakken die ik op de vensterbank heb gezet, de knopjes aan de boom voor mijn raam, het luidruchtige gekots van mijn kat die een mysterieuze ziekte onder de leden heeft. En dan denk ik: het leven zonder tv is ook heel fascinerend. (Nee, natuurlijk denk ik dat niet. Ik denk: zou mijn kat binnenkort doodgaan?)

Eén voordeel is dat ik niet meer verslaafd ben aan De Gouden Kooi. Het is namelijk moeilijk om ergens aan verslaafd te zijn als je er geen toegang toe hebt. De perikelen van de vijf (of zes, ik weet niet eens meer hoeveel het er zijn) geesteszieken in die afschuwelijke witte villa kunnen mij ineens niets meer schelen, terwijl ik maandenlang precies wist wie er op dat moment licht geconstipeerd was en wie er in de jacuzzi had gezeten met vier hoeren. Het helpt dat ik heb gehoord dat De Gouden Kooi gaat stoppen, en dat geen van de geesteszieken het huis dus gaat winnen. Dat maakt zo’n wedstrijd toch wat minder interessant.

En nu denk je misschien: hoe stuur je je stukjes dan naar de krant? Nou, dat is ook een heel zielig verhaal. Dat doe ik in het café om de hoek, dat om de een of andere reden het allerhipste café van Amsterdam is geworden, en waar ik nu, gezeten tussen Frénk van der Linden aan de ene kant en acht hard pratende Jort Kelder-lookalikes aan de andere, deze column ga mailen.

Het leven is zwaar voor een moderne holbewoner.

Lees alle columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf

    • Aaf Brandt Corstius