Duffy, the next big thing, met een gerijpte stem

cd van de week Aimee Duffy: Rockferry ***--

cd van de week

Aimee Duffy: Rockferry

Ze heet voluit Aimee Duffy – en haar voornaam is niet de enige overeenkomst met collega-zangeres Amy Winehouse. De makers van Duffy’s debuutalbum Rockferry hebben goed naar Winehouse’ succesvolle album Back to Black geluisterd. Misschien wel te goed: Duffy’s hit Mercy lijkt verdacht veel op Winehouse’ monsterhit Rehab, inclusief de koortjes in de refreinen. („You got me begging you for mercy, yeah yeah yeah” tegenover „I don’t wanna go to Rehab no no no”).

Beide albums worden sterk beïnvloed door de jaren 60: warme, volle arrangementen; niet-ingeblikte instrumenten; een doorleefd stemgeluid – bij beide Amy’s leidt dat tot goed in het gehoor liggende retro soul- en popmuziek. En dat slaat aan.

Duffy profiteert ook van de retro hype. Enkele maanden geleden had niemand nog van haar gehoord, nu staat de 23-jarige Britse bovenaan de hitparades met haar single Mercy en wordt ze geboekt voor de grote festivals van deze zomer. Duffy is the next big thing. Dat is voor een groot deel terecht. Ze beschikt over een opvallend krachtige stem – het verhaal gaat dat haar ontdekkers twee jaar hebben gewacht opdat haar stem kon ‘rijpen’. Ze zingt zacht en zuiver, hard en schel, hoog en laag. Behalve soul bevat het album ook een aantal bluesballads. Duffy, die de teksten zelf schreef, zingt vooral over gebroken harten en onbeantwoorde liefdes, soms op het klagerige af. Zoals in Serious: „I am an accessoire that suits/ your new suede boots.” Dat lijkt – Duffy is een prachtige blondine in een stijlvol Jackie Kennedy-jasje – onwaarschijnlijk.

Het is niet het enige minpuntje aan het album. Duffy en haar producers, waaronder ex-Suede gitarist hebben de neiging laag op laag te leggen. De strijkers dreigen daardoor onder hun eigen gewicht te stikken. Vooral in het laatste nummer, Distant Dreamer, dat eindigt in een kakofonie waar Duffy bijkans overheen schreeuwt. Dan gaat die tot dan toe krachtige stem irritatie oproepen.

Ook het openlijke meeliften op het succes van Amy Winehouse roept irritatie op. Dat (kas)succes wordt haar niet misgund, maar het had de producers gesierd als ze hadden gepoogd Duffy een iets meer eigen geluid te geven.

Deze cd is in z’n geheel te beluisteren op nrcnext.nl/muziek

    • Yaël Vinckx