ik verwacht / het wit licht van een meteoriet

Voor een ouderdomsbundel is de toon van Leo Vromans poëziedagboek Nee, nog niet dood (Querido, € 16,95) opmerkelijk vrolijk, schrijft Guus Middag. Zie pagina 15

Filosofisch, microbiologisch, naïef en achteloos. Leo Vroman, nu 92, benadert de dood in zijn recentste poëziedagboek Nee, nog niet dood (Querido, € 16,95) op uiteenlopende, maar nooit deprimerende manieren, meent Guus Middag.

‘In Nee, nog niet dood onderzoekt Vroman zijn uitzicht op de toekomst. Nieuwsgierig, vol verwondering, zo te zien zonder veel angst. Hoe zou het moment van de dood zelf zijn? Dit is een van de vele voorstellingen ervan: ‘ik verwacht / het wit licht van een meteoriet / eerst boven de benedenstad, / dan langs het park, de rivier / dan een tiende seconde hier / haastig langs het raam zodat / de dingen ijzerscherpe / maaiende schaduwen werpen/ en ze maaien de wereld plat’. Dan zijn er fantasieën over de hemel en andere vormen van het hiernamaals. [...] Voor een ouderdomsbundel is de toon opmerkelijk monter en vrolijk. Zoals altijd bij Vroman staat hier van alles naast en door elkaar: kort en lang, strak en vrij, Engels en Nederlands, voorval en beschouwing, grap en sprookje, psalm en politiek, wetenschap en woordspel.’

‘Alleen af en toe dringt er iets van vrees door de opgewekte buitenkant heen: in fantasieën over hoe het straks zal zijn voor de een (Tineke of Leo Vroman) die zal achterblijven.’