Zegeningen

Van Johan Cruijff wordt nog wel eens gezegd dat hij veel gevoel voor humor heeft. Ik betwijfel of dat een helemaal passende beschrijving is van een van zijn kwaliteiten. Die kwaliteit is eerder dat hij het gevoel voor humor bij ánderen in werking zet. Dat gaat buiten zijn wil om, het is een autonoom proces waarvan hij zich niet bewust is.

Het hilarische effect van zijn gedrag is vooral toe te schrijven aan de onverstoorbaarheid ervan. Wat er ook gebeurt, of de wereld nu wel of niet vergaat, Cruijff zegt kalmpjes: „Ik had gelijk, ik heb gelijk en ik krijg gelijk.”

Vervolgens zwaait hij naar Danny en gaat golfen.

Vanmorgen zocht ik in De Telegraaf gretig op wat hij zou zeggen over zijn besluit om Ajax alweer verweesd achter te laten. Ik wist ongeveer wat er zou komen, maar toch kon ik mijn ongeduld nauwelijks bedwingen. Wat denkt u? Toch niet dat hij zou zeggen: „Ik vind het heel naar voor de club en de fans dat ik ze niet kan bieden wat ik ze beloofd heb.”

Nee, dat zou de gewone sterveling, overweldigd door schuldgevoelens, prevelen. Als je Cruijff bent, zeg je: „Juist door deze stap te nemen is de rust bewaard gebleven. Er is niemand ontslagen, er is geen ruzie en er is niets geëscaleerd. Als ik door was gegaan had ik waarschijnlijk wel risico’s genomen. Daar was niemand bij gebaat.”

De rust bewaard!

Ik zag en hoorde twee weken geleden bij Ajax euforische fans en verdwaasde bestuurderen, allen verenigd in een kolossale opluchting, veroorzaakt door de boodschap van hun messias dat vanaf nu alles anders zou gaan. Hij zou hen bij de hand nemen en naar het beloofde rijk leiden. Moest er verder nog iets geregeld, misschien zelfs vastgelegd worden? Welnee, zijn woord was wet.

Kolkende dagen volgden. Wat wil hij wél, wat wil hij niet? Het wilde maar niet duidelijk worden, behalve dat Johan toch liever achter de broek van Danny in Barcelona bleef. Totdat hij afgelopen vrijdag in een simpel communiqué meldde dat het alweer voorbij was.

Een doodse stilte volgde. De bekende Cruijff-discipelen, anders nooit te beroerd om stante pede exegese te leveren bij de woorden van de meester, waren opeens nergens te vinden. Pas twee dagen later zuchtte een van hen, Jack van Gelder, op tv: „Ik ben teleurgesteld.”

De rust bewaard!

Het is de onbedoelde humor van kolonel Kilgore in de film Apocalypse Now, die een slagveld in Vietnam betreedt, snuift en roept terwijl de bommen en granaten om hem heen inslaan: „I love the smell of napalm in the morning.”

Wat nu, Ajax? En ook: voetbalnatie Nederland?

Als ik ook eens onverstoorbaar mag worden: wees blij! Maak van de nood een deugd! Jullie zijn van hem af! Tel je zegeningen.

Geen onzichtbare macht meer die op afstand oncontroleerbaar meeregeert.

Mark van Bommel terug in Oranje. Jan van Beveren misschien weer onder de lat.

Afschaffen van de buitenspelers, zelfs van Piet Keizer.

Louis van Gaal als nieuwe NOS-commentator.

Lachen om de humor van de Cruijff-columns in De Telegraaf.

Kortom, we kunnen weer doen waar we zin in hebben. Dat is toch ook altijd juist het leuke van voetbal geweest?

    • Frits Abrahams