Vermakelijk zonder diepere betekenissen

Theater Hol door Toneelgroep Bloody Mary.

Theater

Hol door Toneelgroep Bloody Mary.

Tekst en regie: Marije Gubbels. Tournee t/m 26/5. Inl.: www.tgbloodymary.nl

„Hoe weird kun je zijn?” vraagt dochter Puma die zich verschuilt achter een gothic-look met sluik, zwart haar, zwartgestifte lippen en lijkbleek gezicht. Haar vader en moeder noemen haar liefdevol ‘Poem’, maar ondertussen wordt het arme kind door haar knotsgekke vader opgesloten in een openluchtmuseum uit de steentijd. Deze bizarre, absurdistische voorstelling heet Hol en wordt gespeeld door het gezelschap Bloody Mary. Eerder zorgden regisseur Marije Gubbels voor het weemoedige stuk Visnijd over eenzame vissersvrouw.

Inderdaad, vader Evert is zo weird dat hij zijn gezin opsluit in de ommuurde steentijd. Hier moeten ze een week leven zonder verderfelijke hedendaagse zaken als internet, mobiele telefoon, een fatsoenlijke wc en zelfs een stuk stokbrood met brie. Vader Evert beeldt zich in dat hij een regelrechte nazaat is van ijsmummie Ötzi, de prehistorische krijger die in 1991 in de Tiroolse Alpen werd ontdekt. Uit datering bleek dat de neolithische man uit 3150 v. Christus stamt. Zover wil Evert terugkeren in het verleden. Acteur Rogier in ’t Hout sleept vrouw en dochter mee in zijn plan. Hij creëert van stenen en een houtvuur de leefkring. Zijn vrouw (Lies Visschedijk) heeft heel de voorstelling hinderlijk last van fysieke onwelgevalligheid; ze koketteert daar behoorlijk mee. Uiteindelijk is haar gezicht overdekt met rode zweren en eng eczeem.

Hol is puur vermaak. Het gezelschap stapelt idioterieën op elkaar, totdat het je duizelt. Wanneer een bloedmooie vrouw de gezinsarena betreedt, slaan de driften van hobby-archeoloog en leraar Evert helemaal door. De berenvellen en andere roofdierhuiden staan deze vrouw zo mooi, dat Evert zijn handen niet van haar kan afhouden. Tot overmaat van ramp verzinkt zijn vrouw tot een zeer ernstige mate van lelijkheid. Als zij naar de Antillen wil vluchten, is ze te laat. Evert gruwt ervan: „Dat is een malafide eiland, daar dumpen ze meisjes in zee”. Dat komt hard aan.

De terugkeer naar het stenen tijdperk is, behalve voor de man, een beproeving. Tot troost zingen actrices Ilse Warringa en Rian Gerritsen weemoedige Zwitserse jodelliedjes. Het is allemaal geestig en vermakelijk, diepere betekenissen moeten we in Hol niet zoeken. De ijsmummie Ötzi inspireert die dolgedraaide leraar Evert tot een in zijn eigen tijd verdwaalde, lachwekkende Fred Flintstone. Zeldzaam geestig en zeldzaam weird.