Liever geen politieactie

De strijd tussen de overheid en de politiebonden laait na de zaterdag mislukte onderhandelingen hoger op. En dat is riskant voor de veiligheid en de openbare orde. Gisteren werden drie voetbalwedstrijden afgelast omdat er geen politiebegeleiding was. Daar valt overheen te komen. Voetbal is belangrijk, maar toch een bijzaak. Een deel van de bonden heeft gedreigd met acties waarvan het verkeer last kan hebben. Eerdere pogingen van de politie om de bewaking van ambassades te staken, zijn gelukkig door de rechter verboden.

Vorige week verhoogde de Nationale Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb) wel het dreigingsniveau in Nederland van ‘beperkt’ naar ‘substantieel’, de één na hoogste trede. De dreiging komt vooral uit Pakistan en Afghanistan, waar vorige week voor de tweede keer fel tegen Denemarken en Nederland is geprotesteerd. Het is voor de burger dan geen geruststellende gedachte dat de politie uitgerekend nu de pet achterstevoren opzet en de handhaving op een lager pitje zet. Officieel wordt de kans op een aanslag door de NCTb nu „reëel” genoemd. Moet de politie dan wel het werk neerleggen? In ieder geval kan de campagne over de 200.000 ‘professionals van de overheid’ die zo goed samenwerken tegen terrorisme maar beter worden opgeschort. De politie is voorlopig in vergadering, over onder meer de ‘afbouwregeling functionele toelage’.

Het zou alleen daarom al beter zijn geweest als de bonden het royaal verruimde aanbod van minister Ter Horst (Binnenlandse Zaken, PvdA) zaterdag haddenaanvaard. Maar blijkbaar zijn de loopgraven daarvoor te diep. ACP-onderhandelaar Kamp liet het op z’n weblog zondag duidelijk blijken. Deze cao wordt gezien als een inhaalslag – een compensatie voor jarenlange onderbetaling. Dat kan op zichzelf worden gebillijkt. Van politiemensen is jarenlang matiging geëist, waardoor zij nu gemiddeld vrij mager worden betaald in verhouding tot de werkomstandigheden en de risico’s. Daar moet wat aan gebeuren – en dat heeft de minister ook erkend.

De vakbond heeft echter ook een politiek doel. Alle politiemensen, jong en oud, zowel kantoor- als straatpersoneel, hoger en lager betaald, moeten een beter salaris krijgen. „Iedereen hoort erbij”, aldus Kamp. Dat is op zichzelf juist, maar daaruit volgt niet dat iedereen even schaars is of dezelfde prestatie levert. De burger zou juist gebaat zijn bij meer onderscheid, waardoor riskantere functies beter betaald worden en grote steden aantrekkelijker gemaakt kunnen worden voor politiepersoneel.

Feitelijk voeren de bonden met solidariteit als argument ook actie voor behoud van hun eigen machtsbasis. Dat is kortzichtig. Individualiteit, flexibiliteit en kwaliteit zijn de thema’s van deze tijd op de arbeidsmarkt. Daarbij hoort maatwerk. Cao’s kunnen een bot instrument zijn en zijn evenzeer toe aan herijking als het ontslagrecht. Acties zijn soms ook nodig om zelf de nuchtere werkelijkheid onder ogen te zien. Hopelijk is daar niet te veel tijd voor nodig.