Leve de Russische vrouw

IMG_0727.jpgAfgelopen zaterdag was het 8 maart, internationale vrouwendag. In Rusland wordt dat uitbundig gevierd. Omdat 8 maart dit jaar op een zaterdag viel, kreeg iedereen ook nog eens een vrije maandag, zoals gebruikelijk. Gezien de feestvreugde, die al op vrijdagmiddag begon, is die extra rust nodig, zoals ik inmiddels weet. Want sinds ik in Moskou woon heb ik niet zoveel dronkenlappen gezien als de afgelopen dagen. Vrouwen in Rusland hebben het over het algemeen zwaar. Ze werken van vroeg tot laat, moeten als ze thuiskomen ook nog boodschappen halen, koken, voor het kind zorgen, het huis schoonmaken, de boekhouding doen en de man zijn biertje brengen. Maar op 8 maart is alles anders, want dan doet die man eindelijk eens wat om haar te ontlasten.IMG_0725.jpgVrijdagochtend vroeg, toen ik naar de krantenkiosk liep, stond er al een behoorlijke file voor de bloemenstal. De prijzen van de bloemen waren voor de gelegenheid met enkele tientallen roebels verhoogd. Een tulp kostte 80 roebel (ruim 2 euro). Het mocht de feestvreugde niet drukken, want iedere Rus nam voor de vrouwen in zijn naaste omgeving bloemen mee.Die hulde begon op het werk. Een roos voor Natasja, een bos tulpen voor lieve Irina, een boeket voor de mooie Olga, een narcis voor Marina en natuurlijk een bosje voor thuis. Iedereen werd verwend. Mijn buurt, waar veel kantoren zijn,  zag er in de loop van de ochtend uit als een bloemencorso.In de loop van de middag sloeg de liederlijkheid toe. Zelf was ik nog aan het werk. Maar iedereen die ik belde voor een afspraak, zei in beschonken staat: ,,We zijn hier al aan de fles. Bel dinsdag nog maar eens.”Tegen vijven was het geluk op straat alom zichtbaar.  Vrouwen liepen met bloemen overladen naar de metro. De roltrappen leken op een rozenkwekerij. In de treinstellen geurde het naar de Keukenhof. Iedereen was zo vrolijk, als ik niet eerder had meegemaakt.’s Avond zaten de restaurants bomvol. Iedere baas leek zijn vrouwelijke collega’s mee uit eten te hebben genomen. En tegen middernacht, toen de meeste vrouwen al naar huis waren, wemelde het in de stad van de dronkenlappen. Ze vielen in groten getale van de roltrappen in de metro, ze lagen bij de stations op straat, hingen op bankjes, tegen muren. En dan moest het echte feest nog beginnen, want ze hadden zich nog niet thuis vertoond.Zelf bracht ik 8 maart door bij vrienden, een Engelse en een Rus, die in een gehorig tweekamerflatje van 30 vierkante meter achter Prospekt Mira wonen. Voor hen is het iedere dag 8 maart en daarom doen ze er niets aan.Die Engelse vriendin kwam me afhalen bij het metrostation. Ze werd daar eerst nog bijna aangevallen door een dronkenlap die haar om een vuurtje vroeg en aan haar accent hoorde dat ze Engelse was. ,,Dan moeten wij met elkaar vechten”, zei hij, conform de richtlijnen die Poetin de afgelopen maanden vrijwel onafgebroken heeft uitgevaardigd. Maar toen de dronkenlap aanstalten maakte om haar een klap te geven en zij in onvervalst Engels ,,Piss off” tegen hem blafte, schrok hij zo van het perfide Engeland, dat hij aftaaide. ,,Zo dadelijk begint het feest hier pas echt”, zei haar Russische vriend in de loop van de avond. ,,Want dan beginnen onze dronken buurmannen hun vrouwen te slaan. Ze hebben tenslotte al de hele dag hun best gedaan. En daar komt toch eens een eind aan. Het is alleen jammer dat het hier zo gehorig is.”