Een kruising tussen Barbapappa en een mininijlpaard

Ik weet dat er tijdens mijn vakantie op deze plek al aandacht besteed is aan de flitsende comeback van de smurfen, en door de redactie, die vermoedde dat ik er ook een vol artikel over zou willen schrijven, werd mij vriendelijk doch dringend verzocht de smurfen verder onbesproken te laten. (Dat doet de redactie verder haast nooit, ingrijpen in de onderwerpen, alleen bij echt belangrijke zaken. Of eigenlijk alleen bij de smurfen.)

Dus ik zal het bij een korte mededeling houden: ik heb er al veertien van de vijftien gespaard. De enige die ik nog mis (Azraël, de kat van Gargamel) blijkt vast een soort gouden wikkel uit Sjakie en de Chocoladefabriek te zijn, maar ik blijf doorzetten.

Goed, dan laat ik nu de smurfenwereld achter me, en ga ik over op de moomins. Over hen las ik in het fascinerende achtergrondartikel Wie denken de smurfen wel dat ze zijn? in Nieuwe Revu. Pierre Kartner, alias Vader Abraham, de hype-aanjager van de smurfen én de wuppies (de Albert Heijn mag wel een standbeeld oprichten voor die man, of op zijn minst zijn beeltenis op alle bonuskaarten zetten), vertelt in dat stuk: „Ik ben al lang weer met andere dingen bezig. De moomins bijvoorbeeld. De moomins zijn geweldige beestjes uit Finland, die zich verplaatsen per wolk. Ik heb al meerdere liedjes voor de moomins geschreven, die al in een paar landen platina zijn. Dat moet hier ook gaan gebeuren.”

De moomins. Geweldige beestjes uit Finland. Ik kende ze nog niet, maar ze doen dus platina in, waarschijnlijk, Japan. Onmiddellijk wilde ik meer van de moomins weten, bijvoorbeeld of zij iets van het charisma van de smurfen en de wuppies hadden, en of ik een sterstatus in Nederland voor ze in het verschiet zag.

De moomins zijn vriendelijke beestjes, op het eerste gezicht een kruising tussen Barbapappa en een mininijlpaard. Ze kijken permanent vragend, en hebben dus een onzekere uitstraling. Niet die levenslustige, open blik van de wuppies, of de pluriformiteit aan karakters van de smurfen. De moomins lijken me gevoelige, neurotische dieren, wat ook blijkt uit de groepsportretten die ik van moominfamilies vond, waarop zij altijd bang kijken en dicht tegen elkaar aan staan.

Ik weet het niet met die moomins. Het lijken me geen types waarvoor ik extra boodschappen zou doen. Maar goed, zo dacht ik ook ooit over de megawup.