Vil een muskusrat

Hoe Miss Buiten bewees dat een lieftallige vrouw een harde bikkel kan zijn.

Foto Washington Post, Preston Keres Dakota Abbott, this year's Miss Outdoors, was one of two pageant contestants to also enter the muskrat-skinning contest at the National Outdoors Show in Golden Hill, Md. Illustrates MUSKRAT (category a), by David A. Fahrenthold (c) 2008, The Washington Post. Moved Saturday, March 1, 2008. (MUST CREDIT: Washington Post photo by Preston Keres.) KERES, PRESTON

Om vanuit Washington de oceaan te bereiken moet je de Chesapeake Baai over, de grootste riviermond van Amerika. Daarna nog een flink stuk door Delaware. Veel Washingtonians racen in zomerweekends dus in één keer over de majestueuze Chesapeake Brug, drie uur rijden naar hun tweede huizen en de winkelcentra in Rehoboth Beach. Of naar de hotels en het uitgaansleven van Ocean City.

Zo bleef Golden Hill in Dorchester County lange tijd ongemoeid. Honderd inwoners, een dorp van watermannen, zoals ze zichzelf noemen. Ze varen hun boten de Chesapeake baai op voor oesters en krab. Behalve van februari tot half maart, dan zetten ze vallen in het moeras voor muskusratten. Vijf dollar voor het bont. Drie voor het vlees. Muskusrat met tomaat en een beetje kaas schijnt erg lekker te zijn. Of muskusrat op de barbecue.

In Golden Hill wordt al drieënzestig jaar de Nationale Buiten Tentoonstelling gehouden. Er komen zo’n duizend mensen uit de omgeving op af. Het festival leunt op twee pijlers. De eerste is het Wereldkampioenschap Muskusrat Villen. De tweede de Miss Buiten Verkiezing.

Schoonheidswedstrijden horen bij Amerika, nergens zijn er zoveel buitenissige missen te vinden (‘Miss Vleestaart’. ‘Miss Garnalen en Petroleum’. ‘Miss Kippenboutjes’).

Dakota Abbott won deze maand de Miss Buiten verkiezing. En Samantha Phillips werd tweede. Ze zijn allebei mooi en lief. Zestien jaar oud, lang golvend haar, zachte stemmen.

„Geloof me”, giechelt Samantha. „Er zijn geen woorden om de stank van een gevilde muskusrat te beschrijven.” Zij kan het weten. Ze verwisselde haar avondjurk voor een roze houthakkershemd en werd de enige deelneemster aan de missverkiezing die ter plekke een rat vilde. Op het podium, tijdens het onderdeel ‘talent’. Het publiek kreunde, terwijl zij met zachte stem uitlegde waar ze behendig sneed. Alsof het om een kookdemonstratie ging. De volgende kandidate speelde Für Elise.

„Mijn oom had de rat die ochtend voor me gevangen.” Samantha, op van de zenuwen en helemaal in de missenmodus, ging die dode rat in de kleedkamer eerst maar eens even föhnen. Zo kwam ze het podium op met een rat als een plaatje. En toen ze die begon te villen en het bloed langs haar vingers stroomde, toen brak het publiek de tent af.

Dakota Abbott zong even later voor ‘talent’ een countrylied en won. Een dag later verscheen zij in haar lange jurk en met haar tiara op haar hoofd op het Wereldkampioenschap Muskusrat Villen. Applaus. Toen kleedde ook Dakota zich tot ieders verrassing om, om terug te keren met een mes en een dode rat. De watermannen uit de wijde omgeving werden ook nu gek van verbazing en enthousiasme. Dakota vilde de rat in één minuut 42. Daarmee was zij de eerste Miss Buiten die ook Kampioen Muskusrat Villen werd.

Het bleek mogelijk om lieftallig én een harde bikkel te zijn! Zonder gezeur over achterstandsposities of voorkeursbehandelingen! Niet toevallig haalden de meisjes en hun obscure missverkiezing de kranten: ‘Eat your heart out, Hillary’.

Dakota Abbott grinnikt: „Het ging ons ook niet echt moeiteloos af. Samantha en ik waren zó nerveus! We waren als de dood dat niemand er iets van zou begrijpen!”

Ze wilden de mensen duidelijk maken dat het belangrijk is te weten hoe een rat te villen, zegt Dakota. Dat alle meisjes tegenwoordig misschien op een sexy filmster willen lijken, maar dat in het villen van een muskusrat óók een bepaalde schoonheid schuilt. Omdat Samantha’s vader een waterman is. En omdat ze in Dakota’s familie al generaties ratten vangen. Het villen was vanouds een mannenzaak, maar het talent van haar grootvader ging naar Dakota, zegt iedereen. Vliegensvlugge vingers en het vermogen haar angst overboord te zetten. Het mes is scherper dan een scheermes. Eén verkeerde beweging en je bent een vinger kwijt. Om een muskusrat te villen moet je onverschrokken zijn.

Samantha vertelt over de honderden nieuwe huizen die zijn gebouwd in het nabijgelegen stadje Cambridge, precies waar ze vroeger vrij door de velden liep. Dakota beschrijft met aandoenlijke precisie haar verbondenheid met haar dorp, de zonsopgang boven het moeras en hoe ze, als een tractor de weg opdraait, altijd stilstaat om daarnaar te kijken.

Volgend jaar gaan ze allebei weg uit Dorchester County, om verder te studeren. Samantha wil verpleegster worden, Dakota zeebioloog. Washington, zeggen ze, komt griezelig dichtbij. Alles verandert de laatste tijd te snel naar hun zin. Ze zouden het verschrikkelijk vinden later naar Golden Hill terug te keren, en dan onder hun leeftijdgenoten niemand meer te vinden die nog een mooi gevilde muskusrat op waarde weet te schatten. Soms, zegt Dakota, is het nodig als vrouw juist voor traditie je nek uit te steken.