Naam man aannemen is conformeren aan familie

Uit traditie of `verbondenheid` willen jonge Nederlandse vrouwen de naam van hun man gaan voeren na een huwelijk (ook al zal een groot deel van deze huwelijken in een scheiding eindigen). 82 procent van de mannelijke studenten willen ook dat hun vrouw later hun naam gaat dragen.

Volgens mij staat het aannemen van de achternaam van je echtgenoot als Nederlandse gehuwde vrouw gelijk aan het dragen van een hoofddoek als je vrouwelijk en islamitisch bent. Volgens veel Nederlanders worden islamitische vrouwen `gedwongen` tot het dragen van een hoofddoek, deze vrouwen conformeren zich immers aan wat familie en aanstaande echtgenoot verwacht. Van een eigen keuze kan gewoonweg geen sprake zijn, volgens velen.

Hoeveel Nederlandse vrouwen conformeren zich niet op eenzelfde manier als ze de achternaam van hun man aannemen en zullen zich daarbij niet `gedwongen` voelen, hoewel de conventie in hun milieu het min of meer vereist? Zelf kreeg ik (anno 1995) bijvoorbeeld scherpe respectievelijk verbaasde reacties van mijn Nederlandse moeder en schoonmoeder toen ik bij mijn huwelijk besloot mijn eigen naam aan te houden, en ook oudere, mannelijke collega`s op mijn werk reageerden gniffelend op mijn keuze.

    • Maaike Kamps