Smile! You’re on candid camera!

Hoewel 2008 nog jong is, is het tv-moment van het jaar eigenlijk al bekend. Het moet raar lopen als Peter R. de Vries de award straks niet mee naar huis mag nemen. De door hem geënsceneerde candid-cameragesprekken tussen puber en biechtvader zijn inmiddels – samen met de traan van Maxima en de gekaapte hondenkop in het Drentse weiland, opgenomen in ons nationale-televisie-DNA. Jammer eigenlijk dat we niet via een andere verborgen camera konden zien hoe Joran naar zijn eigen verhaal zat te kijken. Die scène gaat wellicht nog een keer bij Koefnoen voorbijkomen.

Ik ben nooit fan geweest van candid-cameraprogramma’s. Weekhartig als ik ben, krijg ik altijd medelijden met de slachtoffers die zo eenzaam voor gek worden gezet. Een tijdje geleden zag ik echter een fragment uit de Duitse Bananasplit show, dat diepe indruk op me maakte.

De scène speelde zich af in een doorsnee dameswc; twee toiletten, twee wastafels en een grote spiegel. De programmamakers vervingen de spiegel door een glasplaat en bouwden daarachter de complete toiletruimte na tot in details. Vervolgens vroegen ze een eeneiïge (blonde, langbenige) tweeling om aan weerszijden van de glasplaat te gaan staan en elkaars bewegingen exact te volgen.

Het filmpje start als een vrouw van middelbare leeftijd uit één van de wc’s komt. Ze begint haar handen te wassen, kijkt op om haar kapsel te checken in de spiegel en ziet een gapende leegte. Ze kijkt opzij, naar het deel van de tweeling naast haar en vervolgens naar het andere deel, waarvan zij meent dat het een spiegelbeeld is. Haar handen hangen nat en nutteloos ter hoogte van haar buik in de lucht. Terwijl ze nogmaals kijkt naar het lege stuk spiegel voor zich, trekt een wolk van verbijstering over haar gezicht.

„Ich bin unsichtbar”, mompelt ze.

Op de Duitse lachband wordt gebruld van de pret. Terwijl de vrouw in het niets blijft staren, ziet de oplettende tv-kijker hoe haar verbazing langzaam wegzakt en plaats maakt voor een mengeling van angst en opluchting. Iets, waar ze altijd al een donkerbruin vermoeden van had, heeft ze nu eindelijk bewezen gezien.

Roos Ouwehand