Blauwe, reeds bebloede tenen in hun Bata-stilettootjes

Zet een drommetje jonge, modebeluste meiden neer in een winkelstraat, los een startschot en laat ze ergens op af rennen waarbij zij veel trekken aan elkaars haren en ledematen. Het zijn inmiddels een soort volksspelen geworden; elk jaar heb je de H&M-wedloop, waarbij jonge vrouwen elkaar op de dood bevechten om een polyester string van vier euro vijftig die nog door Coco Chanel zelf of anders wel door Stella McCartney gecreëerd schijnt te zijn, en een paar maanden later volgt de Stilettorun, de wedstrijd stilettohardlopen, met als prijs tienduizend euro kleedgeld. Het zijn de moderne vormen van kegelen, gaaibollen, krulschieten, gouden ringen om het oor van een paard heen gooien, en al die andere domme dingen die mensen vroeger deden om zichzelf te vermaken.

Bij het H&M-volksspel was ik nu vaak genoeg geweest (en altijd moest ik die kleren weer terugbrengen omdat ze bij nadere inspectie heel lelijk bleken te zijn), maar bij de inmiddels Oud-Hollandsche Stilettorun niet. Van insiders uit de modewereld vernam ik dat er bij de voorrondes in Arnhem een vrouw met haar kin tegen een limousinedeur was aangevallen en dat de winnaars van eerdere jaren nooit eens lekker hun prijzengeld in één klap hadden uitgegeven aan een Cartierbedelarmband of een Gucci-hondentas, maar altijd kniertig te werk gingen en bij de ene winkel een hemdje kochten en bij de volgende een paar sokken sprokkelden, tot ze honderden praktische kledingstukken gekocht hadden. Niet erg glamourous, dat is waar, maar wel erg Oud-Hollandsch om zo met tienduizend euro kleedgeld om te gaan.

Na uren vernikkelen in de vrieskou, waarbij ik medelijden had met de deelneemsters, die met blauwe, reeds bebloede tenen in hun Bata-stilettootjes klaarstonden, werd het startschot gelost. De hele P.C. Hooftstraat keek mee terwijl de horde, die mij sterk deed denken aan een roedel paarden, keihard voorbijklepperde. Onder de toeschouwers bevonden zich prominente P.C. Hooftstraatbewoners zoals Regilio Tuur, die al zes keer voorbij geflaneerd was in zijn designpakje en nu uit het raam van zijn woning hing. Dat zo’n geboren shopper als Regilio Tuur ín de P.C. Hooftstraat gaat wonen vind ik wel goed; soms moet een mens gewoon toegeven aan zijn diepste verlangens.

Tamara uit Groningen won de race, een knoestig, pezig type met een blauw joggingpak en stevige bruine hakken aan. Ik voorspel dat het prijzengeld weer op zal gaan aan een heleboel witte T-shirts en praktische paren sokken.

    • Aaf Brandt Corstius