De gravin vlamt niet

Alle aandacht in De gravin van Parma gaat uit naar Pierre Bokma en Carice van Houten

Bezwaar: je ziet de liefde tussen die twee niet.

Rudolf Lucieer als de graaf (links) en Pierre Bokma als Casanova. Foto Ben van Duin Impresariaat Wallis De Gravin van Parma naar de roman van Sandor Marai | met Pierre Bokma, Carice van Houten, ÊRudolf Lucieer, Genio de Groot, Chiara Tissen en Hannke Last regie Ursul de Geer | vertaling Margreeth Schopenhauer |toneelbewerking Ursul de Geer| vormgeving Andre Joosten |licht Uri Rapaport | kostuums Dorien de Jonge Duin, Ben van

Niet alleen omdat hij harten en huwelijken breekt, stuit Casanova op weerstand. En ook niet alleen omdat zijn uitdagende vrijheid de onvrijen onrustig maakt. Nee, vooral omdat hij de liefde afwijst. Althans, de echte liefde, de bindende liefde, de liefde die langer duurt dan een nacht.

In De gravin van Parma, het toneelstuk naar een roman uit 1940 van de Hongaarse schrijver Sándor Márai, komt de achttiende-eeuwse amoureuze avonturier toch gevaarlijk dichtbij die echte liefde. Een machtige graaf wil dat Casanova één nacht met zijn vrouw slaapt, om haar van haar liefde voor Casanova te genezen.

Alle aandacht in dit stuk van regisseur Ursul de Geer gaat uit naar twee van zijn acteurs. De grootheden Pierre Bokma en Carice van Houten samen op het podium, daar gaat het om. Het toneelstuk heeft een aangenaam simpele opzet die alle ruimte geeft aan Márais’ traktaat over liefde en ongeluk, en de virtuoze omgang daarmee van de acteurs.

Rondom het bed van Casanova vinden twee confrontaties plaats: één met de graaf, en één met de gravin. Het gaat om de verrassende invulling daarvan: de jaloerse graaf die zijn kwetsbaarheid openlijk aan zijn rivaal toont, en de gravin, die ook al zo openlijk en gepassioneerd haar gevoelens voor Casanova’s voeten werpt, en daardoor juist zijn meerdere blijkt te zijn. Tegenover deze twee mensen, die de gruwelijke pijn van de liefde kennen en er niet voor wegrennen, verschrompelt de fameuze Casanova, geroemd als liefdeskundige, tot een bange avonturier.

Grote verrassing van de avond is Rudolf Lucieer als de graaf. Hij speelt deze rol met een fantastisch mengsel van gedistingeerde macht en woede, machteloosheid en peilloos verdriet. Een mooie partij voor Bokma.

Pierre Bokma is indrukwekkend als Casanova. Je begrijpt onmiddellijk waarom iedereen voor deze man valt. Bokma houdt zijn rol passief en klein, hij kan zelfs tegen zijn heldenrol inspelen, en de schlemielige, zachte kanten van Casanova beklemtonen.

Net als Bokma trekt Carice van Houten makkelijk de aandacht naar zich toe met haar krachtige uitstraling. Dit is niet zomaar een vrouwtje over wie je een herenovereenkomst kan sluiten; zo maakt Van Houten meteen duidelijk: dit is een machtige vrouw die Casanova iets te bieden heeft.

Ook zij speelt vooral ingetogen, maar dat is niet zo’n handige keuze. Ze biedt zich aan als het leven zelf, en dat doet ze sterk, maar hartverscheurend en meeslepend groots wordt het niet genoeg. Daarbij komt een ernstiger bezwaar: je ziet de liefde tussen Casanova en de gravin niet. Het vlamt niet genoeg tussen Bokma en Van Houten.

Theater

De gravin van Parma, naar het werk van Sándor Márai, door Wallis Theaterproducties. Tournee t/m 28 juni. ***

Kijk voor speeldata op www.impresariaatwallis.nl