Fransman versus Fransman

De president van de Europese Centrale Bank (ECB) en de directeur van het Internationale Monetaire Fonds (IMF) bezitten beiden de Franse nationaliteit. Dominique Strauss-Kahn, een prominent lid van de Franse Parti Socialiste en minister van Financiën in de jaren negentig, werd vorig jaar november benoemd als directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Jean Claude Trichet, oud-president van de Banque de France, werd in 2003 president van de ECB.

In het kringetje van monetaire autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de financiële stabiliteit van de wereldeconomie, bekleden de twee Fransen derhalve sleutelposities. Maar omdat hun economische opvattingen mijlenver uit elkaar staan, is er van een entre-nous allerminst sprake.

Deze week zei Strauss-Kahn in een interview met het Franse dagblad Le Monde dat de euro is overgewaardeerd omdat er een politiek tegenwicht ontbreekt voor de Europese Centrale Bank. „Het probleem van de euro is dat de ECB, die zich uitsluitend richt op de beteugeling van de inflatie, almachtig is. Er is geen politiek contragewicht in de persoon van een Europese minister van Financiën die belast is met economische groei”, aldus Strauss-Kahn.

Trichet is een fervent verdediger van de onafhankelijkheid van de centrale bank. Bij de totstandkoming van de ECB, in het verdrag van Maastricht, is deze politieke zelfstandigheid naar analogie met de Duitse Bundesbank verankerd. Bovendien kreeg de ECB als enige opdracht het zorgen voor prijsstabiliteit. Dat wil zeggen: de ECB voert een rentebeleid gericht op lage inflatie.

Frankrijk wilde toen al een ‘economisch bestuur’ voor euroland, maar verloor het pleit. Sindsdien beginnen Franse politici – onlangs nog president Sarkozy – er telkens weer over. Zij willen politieke sturing van het rentebeleid om daarmee de economische groei te kunnen stimuleren. Grotere politieke bemoeienis moet de monetaire starheid van de ECB doorbreken.

Het voorbeeld is de Amerikaanse Federal Reserve, die niet alleen prijsstabiliteit maar ook economische groei als doelstelling voor zijn beleid heeft. De Fed is al een tijdje bezig met een agressieve renteverlaging om een diepe recessie af te wenden.

Goedkoop geld, dat wil Frankrijk in Europa ook graag zien.

In Strauss-Kahn heeft de Franse regering een bondgenoot gevonden. Het IMF, bastion van de monetaire orthodoxie, verandert onder zijn leiding in hoog tempo in een voorstander van lage rente en begrotingstekorten.

Trichet versus Strauss-Kahn: Frankrijk tegen Frankrijk. Hoog tijd om bij de ECB een schuttersputje te graven om dekking te zoeken voor ‘eigen vuur’.

roel janssen

    • Roel Janssen