Rita Hayworth

Monique van Haasteren speelt Rita Hayworth Foto Isabel Nabuurs 01-03-08, Amsterdam, Melkweg Celluloid Fever - The Goddess (deel 1 van trilogie), actrice: Monique van Haasteren, muziek: Coparck Foto: Isabel Nabuurs Nabuurs, Isabel

„Ik heb nog steeds geen hele film met Rita Hayworth gezien. Maar natuurlijk hebben we wel wat fragmenten bekeken, toen we van co-regisseur Arjen Hosper hoorden welke door Rita Hayworth gezongen nummers uit haar musicals hij per se in de voorstelling wilde."

De band Coparck verzorgt de muziek bij de multimediale voorstelling Celluloid Fever: The Goddess over het levensverhaal van Hollywoodlegende Rita Hayworth (1918-1987). De actrice met het ravissante rode haar was tijdens de Tweede Wereldoorlog wereldberoemd; haar pin-up foto’s waren onder soldaten zeer gewild, maar haar leven eindigde tragisch. Haar gedrag werd vreemder en vreemder. Iedereen dacht dat ze alcoholist was, maar later bleek dat de verwarde ‘love goddess’ al heel lang aan de ziekte van Alzheimer leed. Dit verhaal is het uitgangspunt van de voorstelling, een mengvorm van film, theater en muziek.

Door de 360 graden filmprojectie die op zes schermen wordt vertoond, waan je je als bezoeker midden in de nachtclub die is gebaseerd op die uit haar beroemdste film Gilda (1946), waarin ze sensueel haar lange fluwelen handschoenen langzaam uittrekt terwijl ze het nummer Put the Blame on Mame zingt. Op de zes filmdoeken zien we bestaand filmmateriaal en nieuw gedraaide scènes, aangevuld met shots vanuit haar gezichtspunt – de wereld zoals zij die (anno 1977) in haar mentale desintegratie en verwarring zag.

De door Hayworth gezongen liedjes komen uit enkele van haar bekendste films, vaak musicals: You Were Never Lovelier (1942, ‘Dearly Beloved’), Cover Girl (1944, ‘Make Way for Tomorrow’), Down to Earth (1947, ‘Let’s Stay Young Forever’, het ironische slotlied van Celluloid Fever) en Pal Joey (1957, ‘Bewitched, Bothered and Bewildered’ van Rodgers & Hart).

Odilo Girod: „De liedjes worden gezongen door actrice Monique van Haasteren, die Rita Hayworth speelt. De muziek is een mix van Hayworth-nummers, Coparck-songs en nieuwe soundscapes, waarmee scènes aan elkaar worden geklonken. Co-regisseur Hosper wilde een aantal van onze bestaande nummers gebruiken, zoals Funny, Dark, Iconoclastic en You Will Fall, want die klopten met sfeer en tekst. Dat kon makkelijk, onze teksten zijn multi-interpretabel, er zitten meer lagen in. Onze muziek is sowieso vrij filmisch: we werken met sfeer, schrijven erg beeldend. En omdat we rekening moeten houden met de actrice, die ook veel tekst heeft van Désanne van Brederode, spelen we erg bescheiden.”

„Het zijn standards die we op onze eigen manier hebben aangepakt, met nieuwe arrangementen. We hebben ze uit elkaar gerafeld en vervolgens weer opnieuw opgebouwd. Daarbij zijn we teruggegaan naar de essentie, maar we geven er een radicaal andere sfeer aan. Het was zoeken. Soms denk je ‘wat moet ik daar in godsnaam mee doen?’.

„Hayworths vermaardste lied is het vrij opgewekte Put the Blame on Mame. Dat combineren we met een nummer van onszelf dat juist erg ‘moody’ is. Dat gaat goed samen, het versterkt de sfeer van de vertraagde beelden van de nachtclubbezoekers die tegelijkertijd te zien zijn.”

Celluloid Fever: The Goddess: in maart en mei in diverse popzalen. Daarna tijdens De Parade in onder meer Rotterdam en Den Haag. Meer informatie: www.pmpweb.nl

    • André Waardenburg