Hewitt komt met emotionele Bach

Concert: Angela Hewitt, piano. Wohltemperierte Klavier I & II van J.S. Bach. Gehoord: 1/3 De Doelen Rotterdam. Tweede concert: 3/3.

Wereldwijd werd de Canadese pianiste Angela Hewitt geprezen om haar opnames voor Hyperion van de bijna complete werken van J. S. Bach, een elfjarige cyclus die ze in 2005 voltooide. Nu trekt Hewitt een jaar lang de wereld rond met Bachs Wohltemperierte Klavier I & II, die ze bij voorkeur uitvoert op een Fazioli-vleugel, zoals zaterdag en vandaag in Rotterdam.

Al bij Hewitts gestroomlijnde vertolking van de eerste Prelude & Fuga uit Boek I dringt zich de vergelijking op met haar illustere voorganger Glenn Gould, de excentrieke pianist die ook uit Canada kwam en een belangrijk deel van zijn leven aan Bach wijdde. Maar de verschillen zijn groter dan de overeenkomsten.

Terwijl Gould ware Bach-magie bedreef met klank en stemvoering binnen een nimmer afwijkend ritmisch kader, neemt Hewitt juist de romantische vrijheid om Bach te laten dansen en zingen in het emotionele, dus onvermijdelijk onregelmatige tempo van een organisch inkrimpend en uitdijend persoonlijk klankuniversum. Terwijl Gould niet of nauwelijks het pedaal gebruikte, stuwt Hewitt haar vloeiende Bachlijnen voorwaarts met hooggehakt pedaalgebruik. Waar Gould niet alleen Bachs meerstemmigheid maar ook de individualiteit van de afzonderlijke noten benadrukte, zet Hewitt een Bach neer alsof er behalve een vleugel ook een rondborstig zingend operakoor aan te pas komt.

Anders gezegd: Hewitt ‘schrijft’ op de vleugels van Bach ontwapenende en soms ontroerende bekentenisliteratuur, terwijl Gould reikte naar de universele Bach. Voor beide benaderingen is wat te zeggen. Toch houd ikzelf meer van de ongenaakbare Bach van Gould of de serene Bach van Richter, versies die getuigen van hemels respect en grote muzikale intelligentie. Bij Hewitt klinkt Bach meer als van vlees en bloed, en de afzonderlijke stemmen vloeien samen in een overweldigende klank-orgie.

    • Wenneke Savenije