Finales: van Idols en niet-verliefde boeren

Nikki en Nathalie (spreek uit Náttelie) streden om de Idolstrofee zaterdagavond en tweeënhalf miljoen mensen wilden wel graag weten hoe dat afliep. Merkwaardig genoeg werd de relaxed swingende Nathalie verslagen door de krachtige stem op kromme pootjes (doe niet zulke hoge hakken aan meisje!) van Nikki. Het was verbluffend hoe RTL 4 kans zag hier bijna een hele avond aan te besteden. De meisjes zongen ieder drie liedjes, waarvan eentje speciaal geschreven voor de gelegenheid. „Hello World” heette het. Een „fantástisch” nummer waarover winnares Nikki informatief zei: „Okay hallo world, ik ben Nikki, ik wil mijn ding aan jullie laten zien.” Ze deed het ook „fantástisch” volgens de vierkoppige jury, die elke keer veel commentaar wist te geven zonder ook maar de geringste mededeling te doen. Jurylid Jerney Kaagman zei, toen haar gevraagd werd toch te kiezen: „Schiet mij maar lek” en dat vonden andere juryleden zó leuk dat ze ook lek geschoten wilden worden.

Om het geheel toch wat body te geven waren er terugblikken en flitsen van de promotietours die de dames gemaakt hadden. Je zag vooral heel veel tranen, heel veel omhelzingen – nergens wordt er zoveel omhelsd als op de Nederlandse televisie – en heel veel halve zinnetjes en gegiechel en gelach van de meisjes met snelle muziek eronder.

De presentatoren, Wendy vanDijk en Martijn Krabbé, hadden al evenmin veel tekst. Wendy van Dijk leek te hebben gedacht dat het om de uitslag van de Olympische Spelen ging, ze was althans gekleed in een lichtblauw olympische gedachtegewaad met dito haardracht, en ze deed niet anders dan ‘lieve schat’ zeggen tegen de kandidates en kirren: „En hoe je dan naast me staat en naar me kijkt! Dan ben je ook zo lief!” Ach dat had ook wel iets aandoenlijks, dat Wendy het zelf blijkbaar zo megabelangrijk vond en ongeveer het gevoel had weten op te bouwen dat deze beide meisjes haar zusjes waren. Maar het duurde wel lang zeg, dit „ongelooflijke hoogtepunt” (jurylid Gordon).

Nou dat was dan dat. Het andere grote kijkcijferfeest, Boer zoekt vrouw, eindigde heel wat minder triomfantelijk: geen van de boeren die deze keer meededen is aan de vrouw gekomen. De boerin gelukkig wel, als enige. Voor de rest was de opgewonden, verliefderige spanning die bij sommigen (onder druk van de camera’s en het programma?) was ontstaan, weggëebd toen het programma voorbij was. Buiten beeld was er nog een boer aan de vrouw gekomen, eentje die te weinig brieven had gekregen om in het programma mee te mogen doen. Je hebt vaak het gevoel dat die boeren in feite het best geholpen worden, die hebben een promotiefilmpje, ze krijgen brieven van geïnteresseerde dames en ze kunnen het verder zelf uitzoeken.

Deze uitzending gaf trouwens wel een mooie gelegenheid om het niveauverschil tussen Yvon Jaspers, de presentatrice van Boer zoekt vrouw, en het Idols-presentatieduo te zien. Jaspers zat, ondanks de teleurstellende uitslag, ontspannen en naturel met haar gasten te praten, zonder een stapel van die voorgevormde vragen in de hand. Van Dijk en Krabbé maken steeds de indruk zinnen op te moeten lezen die ze zelf van hun levensdagen niet geformuleerd zouden krijgen, en als ze zonder hulp iets moeten zeggen hebben ze, zie boven, geen tekst. Krabbé: „Er kan er maar één met de trofee naar huis gaan.” Zou je niet denken hè, bij een finale.

Ook nog vergeleken hoe presentatrice Sophie Hilbrand in Say no to the knife, een programma dat jongeren af wil houden van plastische chirurgie, gesprekken aanpakt. Nu, die is wat naturel betreft niet makkelijk te verslaan, ze heeft alleen weinig vragen waaruit andere dan oppervlakkige interesse blijkt. Het mooie meisje dat zich in het hoofd had gezet dat ze een borstvergroting moest hebben, kwam ondanks de inspanningen van het programma toch niet op andere gedachten.

Interessant trouwens, dat BNN plastische chirurgie iets vindt dat per se bestreden moet worden. Spuiten en slikken geen probleem, maar een cupmaat groter, nee. Het nieuwe politiek correct.

    • Marjoleine de Vos