Werken met applaus

Astrid Feiter Foto Joyce van Belkom Nederland, Vught, 25-02-2008 Astrid Feiter Foto: Joyce van Belkom Belkom, Joyce van

‘Als ik als journalist op netwerkbijeenkomsten van zakenvrouwen kwam, voelde ik de energie stromen. Dan dacht ik: zij doen wat ze zelf willen.

De laatste jaren was ik hoofdredacteur van SiS, een maandblad voor jonge, werkende vrouwen. Dat werd gelanceerd als bijlage van Opzij en kwam met een jaar tussenpauze pas uit als zelfstandig maandblad. Dat bleek een onhandige start en was een van de redenen dat het geen succes werd.

Voor SiS heb ik ontzettend mijn best gedaan. Ik houd van nieuwe projecten opzetten, dingen verzinnen en organiseren, daar ligt mijn hart. Maar de cijfers waren niet goed, dus ik snapte dat de uitgever de stekker eruit trok. Toen dacht ik: ik kan wel weer voor een baas gaan werken, maar ik wil mijn energie liever in mezelf steken en niet meer zo afhankelijk zijn van anderen. Maar hoe word je ondernemer? Je kunt niet zomaar een toonbank neerzetten en lolly’s gaan verkopen.

Uiteindelijk ging het vanzelf. Als journalist werd ik geregeld voor bijeenkomsten gevraagd als spreker of voorzitter. Dat kan ik goed en dat vind ik leuk, dus heb ik daar mijn werk van gemaakt. Ik ben meedenkend voorzitter. Ik kan een congres voorzitten, maar ik kan ook van begin af aan plannen maken, helpen bij het organiseren en media-aandacht genereren.

Opdrachten kreeg ik uit mijn netwerk. In het begin waren het bijeenkomsten die met emancipatie te maken hadden, maar het balletje rolde vanzelf verder. Dan zitten er in de zaal mensen uit een andere sector en als ze je goed vinden, bellen ze je. Ik heb bijvoorbeeld congressen voorgezeten over marktwerking in de zorg, waterveiligheid, sociale innovatie en vastgoed. Van alles eigenlijk.

Er is veel concurrentie. Dat ik geen bekende kop van de televisie ben, is soms een nadeel. Maar soms ook niet. Zo’n bekend gezicht kan ook afleiden.

Het leukste vind ik dat het zulk dankbaar werk is. Na een dag voorzitten krijg ik complimenten en applaus. Wie kan dat nou zeggen?

Dit is seizoenswerk. In de schoolvakanties ligt het stil. Dat komt mij goed uit, want ik heb een verstandelijk gehandicapte zoon en ben gescheiden. Dan moet je er soms heel erg zijn. In dit werk heb ik de vrijheid om mijn leven in te richten zoals ik zelf wil.”

Wilma van Hoeflaken