Opinie

    • Youp van ’t Hek

Mevrouw Wilders

Moet zo vaak aan mevrouw Wilders denken. Ik heb het over de vrouw van onze Geert. Ieder huwelijk is ingewikkeld, maar dit samenzijn lijkt me heel problematisch. Ik bedoel: je wilt de liefde toch af en toe een beetje vieren.

Leuke ongecompliceerde vakantie op een zonnig strand, potje dom skiën op een afgeragde alp, een vrolijk etentje in een goed restaurant, filmpje pikken met zijn tweeën, avondje stevige popmuziek, weekendje Barcelona, Londen of Parijs, tot diep in de nacht doorzakken in een donkerbruin café. Ik noem maar wat.

Stil huisje in Drenthe mag ook. Of gewoon de auto pakken en op de bonnefooi Europa in. Of verder! Samen reizen door India of Pakistan. Los van de dagelijkse beslommeringen. Ver van het werk. Even het volle hoofd opschonen.

Hoe zal het met mevrouw Wilders gaan? Ik denk dat ze van Geert houdt, volledig achter hem staat, hem steunt waar hij gesteund moet worden en dat ze hem regelmatig helpt bij het blonderen van zijn toch wat homoseksueel ogende kuif.

Zal ze vaak voor hem koken? Hem helpen bij zijn declaraties? Naar hem luisteren als hij babbelt over zijn oververmoeide stokpaardjes? Zal ze wel eens zeggen dat die paardjes al een tijdje hunkeren naar een grazige weide en een warme stal? Ik vrees dat ze dat best wel eens doet. Maar ook niet te vaak.

Geert is natuurlijk een eenzame man, die de woede van een miljard gelovige mensen op zijn hals heeft gehaald. Een hals die volgens een extreme minderheid doorgesneden moet worden. Doorgesneden door mensen die dat graag doen omdat ze geloven dat ze dan nog hoger in hun hemel zullen komen.

Geert weet dat hij niet meer terug kan. Zeker niet nu Al-Qaeda een prijs op zijn curieuze hoofd heeft gezet. Hij is furieus. Verhagen kan de pot op, Balkenende moet zijn laffe bek opentrekken en de rest van zijn politieke collega’s zijn watjes en slapjanussen. Alleen Rita stuurde hem een opbeurende sms. Mevrouw Wilders ziet hem worstelen. Worstelen met zijn grote gelijk. Hij mag zeggen wat hij wil omdat hij vindt dat anderen dat ook mogen. Als iemand hem een opgespoten Mozart noemt dan moet dat kunnen, net zoals hij vindt dat de verzuurde strakgetrokken rimpeldoos Jerney Kaagman een zwarte muts een zwarte muts mag noemen. Alles mag van Geert.

Maar mevrouw Wilders denkt ook aan dat Nederlandse gezin dat al heel lang in Soedan woont en ze vreest voor de gevolgen van de film. Of ze ziet het bange personeel van de Nederlandse ambassades in Pakistan en Egypte, medewerkers die de verhalen van hun Deense collega’s kennen. Is dat het waard?

„Nooit wijken voor terreur”, zegt Geert en dat vindt zij ook, maar in haar dromen ziet ze de Nederlandse kinderen die afgeslacht zullen worden door fanatici. Kinderen die geen idee hebben wie Geert is. Mevrouw Wilders kijkt vaak naar Geert en zijn bewakers. Geert en zijn gelijk.

Geert en zijn labyrint zonder nooduitgang. Zijn leven is ingewikkelder geworden dan het computersysteem van de Belastingdienst. Waar kan hij nog heen? Naast Joran in het gesticht? Ze weet het niet. Ze houdt zo van hem en dit is de prijs die ze betaalt. Ze kan eigenlijk alleen nog in een boerka over straat. Net als Geert zelf. Heel af en toe biggelt er een traan over haar meisjeswang. Meestal als Geert niet thuis is. Hij hoeft het niet te zien. Ze wil een sterke vrouw zijn. Een krachtige mevrouw Wilders. Geert legt op de koude zolderkamer de laatste hand aan zijn definitieve doodvonnis. De film zal haat zaaien. Hij weet het. Zij weet het.

Mevrouw Wilders droomt. Ze droomt dat ze deserteert. Ze staat haar plaats grootmoedig af aan Ayaan. Onze Ayaan, die ook geen kant meer op kan. Geert & Ayaan, een droomstel voor velen. Levenslang en gelukkig in hun bunker. En mevrouw Wilders? Die gaat een weekje skiën met een van de bewakers en verdwijnt daarna voor eeuwig in de massa. Noemen we dat opgelost?

Youp van ’t Hek

    • Youp van ’t Hek