In Beeld

Israëlische soldaten bij de grens tussen Israël en de Gaza-strook, 25 februari 2008 Foto AP, Ariel Schalit Israeli soldiers take position along the border with the Gaza Strip, Monday, Feb. 25, 2008. Israel deployed thousands of troops and police officers along the volatile border with the Gaza Strip on Monday, fearing a mass demonstration by the Hamas militant group against Israel's blockade of Gaza would turn violent and spill into Israel.(AP Photo/Ariel Schalit) Associated Press

Il Ritorno d’Ulysse in Patria van Monteverdi, in de regie van Pierre Audi. Baanbrekend concept, een toneel vol maïsplanten, kosten noch moeite gespaard. Die ene beroemde aria. Of, iets heel anders, imkers op zoek naar een bijenvolk. Of: Zwarte Pieten zoeken een Sint. Een verkleedpartij. Eén van de abele spelen. Ja, Lanseloet van Denemerken die net van Reinout te horen heeft gekregen dat zijn aanbeden Sanderijn dood is, nee, erger, getrouwd met een ander. O, verdoemde moeder die dit alles op touw heeft gezet!

Misschien belt deze Israëlische soldaat inderdaad met zijn moeder. Nee, geen zorgen, alles gaat goed, vrediger kan het niet, we zitten hier prinsheerlijk tussen de maïs. Misschien is het geen maïs (die soldaat heeft verstand van vechten, niet van gewassen). En belt hij eigenlijk wel? Zoals bij het lezen het woordbeeld bepalend is en niet de samenstellende letters, zo associeert men handen ter hoogte van wangen met bellen. We knipperen met de ogen en kijken nog eens: juist, soldaat trekt helm recht. Toch? Weer twijfelen. Zijn vingers grijpen niet naar de riem om zijn kin, hij lijkt te praten – heeft hij niet toch een mobieltje in zijn rechterhand? Irritant, zo dicht op zijn huid en toch geen zekerheid. En die onscherpe maat van ’m, wat doet die? Is die er wel helemaal bij? Kan het iets wakkerder, op patrouille? De leider is vanzelfsprekend de beller (of niet-beller). Indrukken, niet feiten bepalen de beeldvorming.

Vorige week stond hier per abuis een foto die al twee jaar oud was. Hoe dat zo kwam is een lang verhaal, dat de lezer niet moet willen weten. Hoe we erachter kwamen, wel. Diverse briefschrijvers ontwaarden een toupet op het hoofd van iemand die deze inmiddels heeft afgezworen.Onze oprechte excuses.

    • Pieter Kottman