Handen geven heeft niets met godsdienst te maken

Heleen Mees stelt in haar column van 22 februari dat het weigeren van moslims om vrouwen een hand te geven een seksualisering van vrouwen is. Zij vergelijkt dit met het weigeren van blanken om zwarten een hand te geven of van een islamiet om een jood een hand te geven. Seksualisering wordt hier op een lijn gezet met discriminatie.

Heeft seksualisering iets met autonomie te maken? Ik zie niet in waarom. Mannen en vrouwen zijn nu eenmaal niet gelijk, maar wel gelijkwaardig. Het ligt er aan hoe men daar mee omgaat en iedere cultuur heeft hiervoor zijn eigen regels. Het wordt pas bezwaarlijk als de gelijkwaardigheid in het geding komt. Handen geven is een vorm van contact die vooral plaatsvindt in de Europese cultuur. Het is een gedragsregel in onze cultuur en heeft niets met godsdienst te maken heeft.

In Indonesië groet men elkaar door de handen tegen elkaar te vouwen op borsthoogte met een klein buiginkje. Men raakt elkaar niet aan, mannen noch vrouwen. Ikzelf vind het wel prettig. Het is er warm en kleffe handen vermijd ik liever, net zoals de verplichte drie zoenen hier. In de meer stedelijke Indonesische cultuur geven de meeste mensen elkaar wel een hand ondanks de islam, als een gebruik overgenomen uit het Westen.

Ten slotte: Had Heleen Mees ook een dergelijke column geschreven als het een rabbijn of een Japanner was geweest die de hand van een vrouw geweigerd had?

    • Madelon Djajadiningrat-Nieuwenhuis
    • Historisch Antropologe