Dragen van boerkini`s is zichtbaar een stap terug

Als onze grootmoeders voor 1915 in zee wilden gaan spelen, moesten ze volledig gekleed het water in. Morele, al dan niet religieuze scrupules stonden niet toe dat ze meer dan hun gezicht, voorarmen en voeten lieten zien. Het heeft decennia van vrouwenbewegingen en allerlei, soms heftige demonstraties en acties gekost om (westerse) vrouwen eindelijk te bevrijden van hun eeuwen durende onderdrukking. En het werk is nog niet helemaal voltooid.

Ik vind het daarom onbegrijpelijk dat het dragen van boerka`s en boerkini`s, dat zichtbaar een stap terug is, in het openbaar zomaar toegestaan wordt (NRC Handelsblad, 26 februari), met als argument dat het ”niet aanstootgevend” is. Dit heeft niets met aanstoot, laat staan met tolerantie te maken. Normen, gedrags- en zelfs kledingscodes in bepaalde openbare gelegenheden en instellingen (o.m. sport- en recreatiecentra) hebben vaak als doel het hanteren van orde, harmonie en gelijkheid (twee aspecten van een moderne, democratische maatschappij), juist om intolerantie en discriminatie te voorkomen.

Het toestaan van extreme kledingstijlen met als excuus een of andere religieuze of filosofische overtuiging leidt vaak niet tot integratie, maar eerder tot desintegratie en isolement.