Dansende teksten

Clip British Sea Power

De kracht van het beeld is al zo vaak bezongen, dat het een wonder is dat mensen nog de moeite nemen om saaie letters te lezen. We leven ten slotte in een beeldcultuur. En dan zijn zelfs ongeziene beelden in staat om het land en de wereld in alle staten te brengen. Dat is immers aan de hand bij de gevreesde Wilders-film. Niemand die ook nog maar een still uit Fitna gezien heeft, en de inhoud zal niet afwijken van wat Wilders al jaren roept over koran, islam en moslims. Maar het gaat over beelden, die strakjes nog gaan bewegen ook. En dus komt het kabinet bijeen, en moeten we ons zorgen maken over de export.

Zeker als er geen trillende billen en andere potentieel zedenbedervende beelden in voorkomen, zijn er tegenwoordig nog maar weinig clips die zulk maatschappelijk rumoer veroorzaken. Ook al omdat ze steeds minder vaak te zien zijn, althans, op televisie. Menig artiest doet dan ook weinig moeite meer om clips voor massaconsumptie te vervaardigen. De Engelse groep British Sea Power maakte bij de vorige single Waving Flags, niet van hitpotentie ontbloot, een vreemde clip vol versnelde, bizarre beelden die de clipzenders niet of nauwelijks haalde.

Maar zo’n groep maakt nog wel clips die hun werk doen op internet en die passen bij de eigen, artistieke ambities. Dat is ook het geval bij de clip van No Lucifer, de nieuwe single van datzelfde British Sea Power. Dat is weer zo’n eigenzinnig, niet direct voor prime time bedoeld filmpje, dat bovendien verrassend de draak steekt met die zogeheten dominante beeldcultuur en een lans breekt voor het geschreven woord.

Want over de beelden wordt de complete tekst geprojecteerd. Of we daar zoveel mee opschieten is de vraag, gezien vage fragmenten als „Give me the dummy tit / Forget the rest of the shit / The man with the skull and bone / You think you know but you don’t” en een refrein dat zo gaat: „A Carlton corsair / The Raleigh twenty, yeah / A little lost roe deer / The wind in your hair / No Lucifer.” Even verderop komen ook nog de Hitler Jugend, Sodom en Megiddo (de bijbelse plek waar het Armageddon zich zou afspelen) ter sprake.

Het doet me plezier om het in een rubriek over videoclips eens over teksten te hebben, maar de beelden onder die tekstregels zijn ook niet mis. We zien een vreemde dans van merkwaardig gevormde poppen, marionetten, doorsneden met de bandleden die er nauwelijks minder bizar uitzien. Dat is zo te zien het enige verband met het vreemdsoortige karakter van de tekst. Het ziet er in ieder geval even eigenwijs uit als het klinkt, en zo hebben we ze graag.

    • Jacob Haagsma