Radio-ontvangst via vullingen

Hoe gebitten en kunst elkaar raken. Deze week: Lucy Ball redt de wereld.

Op de vraag: ‘Kun je radio ontvangen in de mond via een vulling, beugel of gebit?’ verwacht je een eenduidig antwoord. Omdat het antwoord ‘ja, nee en misschien’ is, richt ik in de hoop op meer duidelijkheid bovenstaande vraag aan de lezer. Hoorde u ooit de radio via uw gebit?

Volgens de Mythbusters (Discovery Channel’s tv-programma waarin Adam Savage en Jamie Hyneman urban legends onderzoeken en ontrafelen) zijn ‘zingende vullingen’ bewezen onzin. Het kan eenvoudigweg niet dat een gebit radiosignalen oppikt. Ze maken gewag van een bekende Amerikaanse volkslegende, waarin komediante Lucy Ball de hoofdrol speelt. Ball vertelt sappig over haar loden vullingen aangebracht in 1942, in de Dick Cavett Show (te zien op You-Tube, echt leuk). Terwijl Ball in de auto reed, kreeg ze een lied voor haar kiezen. Buster Keaton vertelde de volgende dag dat haar nieuwe vulling waarschijnlijk radiosignalen van de zendmast naast de snelweg had opgepikt.

Een paar dagen later hoorde ze een vreemd getik in haar mond. Ze reed heen en weer tot het signaal helder en duidelijk was. Het leken morsetekens. Ball meldde het de volgende dag aan de beveiligingsdienst van de filmstudio die vervolgens een illegaal Japanse spionnennetwerk kon oprollen. Hoe Lucy Ball’s gebit de wereld redde. Deze geschiedenis werd verwerkt in de musical Something for the Boys waarin Ball zelf ook schitterde.

In De tandarts in de tuchtrechtspraak, 1994-2001 beschrijft I. Christiaans-Dingelhoff – in casus I 185 – de zaak van een patiënt die beweerde dat een tandarts een radiozender in een van zijn kiezen had geplaatst. Deze tandarts weigerde de vulling te verwijderen. De klacht van de patiënt werd afgewezen.

Niet alle wetenschappers doen dit af als onzin. In 2002 stond voor op Time Magazine, in WIRED en op alle tech- en geekblogs een glazen tand afgebeeld met een chip erin: de Phonetooth, de tandtelefoon. Twee designstudenten uit Londen baarden opzien met hun spectaculaire ontwerp: een telefoon, radio, wekker. Via de tand wordt signaal naar het oor gezonden: de moderne versie van de tandlegende.

Reageer op:www.nrc.nl/cultuurblog