Alison Goldfrapp durft het nu klein te houden

cd pop

Goldfrapp: Seventh Tree ****

Het is even slikken voor fans van Alison Goldfrapp die haar kennen als disco-dancediva met een hang naar de betere filmmuziek.

Op het vierde album Seventh Tree heeft haar duo Goldfrapp met muziekpartner Will Gregory de folk en de psychedelica omarmd. Op het eerste gehoor klinken songs als Little bird en Road to Somewhere alsof ze afkomstig hadden kunnnen zijn van een obscuur folkalbum uit de sixties, rijker georkestreerd dan de kale natuurpoëzie van Vashti Bunyan maar dichter bij de landelijke sfeer van de soundtrack van The Wicker Man dan bij elektronische dansmuziek. Waar Goldfrapp eerder naar glamour en kitsch neigde, komt in deze organische muziek de ziel van twee hartstochtelijke muzikanten bloot te liggen. Nu ze het klein houdt, zingt Alison Goldfrapp mooier en ingetonener dan ooit, met name in het pastorale Eat Yourself met harpbegeleiding en een wonderschone melodie. Uiteindelijk dringen zelfs in deze tijdloze muziek elementen van hedendaagse elektronica door en schrijft Goldfrapp met het sprankelende Caravan Girl nog een bescheiden danceklassieker op haar naam. Maar bovenal zijn dit sfeervolle liedjes waarbij de orkestratie in dienst staat van de schoonheid van de songs.