Steenkool is het nieuwe zwarte goud

Nu de steenkoolprijs een niveau heeft bereikt van 135 dollar per ton, het dubbele van een jaar geleden, zitten de steenkoolproducenten op rozen. Omdat India en China, de twee voornaamste motoren van de mondiale groei, allebei zware steenkoolverbruikers zijn, zal hier waarschijnlijk niet snel een eind aan komen. Hoezeer milieuactivisten ook de voorkeur mogen geven aan andere energiebronnen, de productiedoelstelling van het World Coal Institute (WCI) voor 2030 lijkt zeer conservatief.

De steenkoolproductie loopt ruimschoots voor op de voorspellingen. In 2005 meldde het WCI een productie van 4.970 miljoen ton, een stijging van 78 procent in 25 jaar. Op dat moment leek de voorspelling van 7.000 ton in 2030 nog redelijk – 44 procent boven het niveau van 2005, hetgeen een bescheiden vermindering van de milieuzorgen inhield. Maar 2006 liet een productiegroei van 8,8 procent zien en 2007 was opnieuw een uitzonderlijk jaar. Met het huidige groeitempo zou de productiedoelstelling van het WCI voor 2030 al in 2010 zijn bereikt.

Dat is waarschijnlijk onredelijk; de economische groei zal zelfs in India en China eens moeten vertragen. Niettemin zijn, nu 80 procent van China’s energiebehoefte en 65 procent van die van India uit fossiele brandstoffen afkomstig is, alternatieven niet omvangrijk genoeg om hun snel groeiende economieën draaiende te houden. Kerncentrales brengen hun eigen veiligheidsrisico’s met zich mee en zijn niet in een handomdraai gebouwd, terwijl zonne-energie niet de vereiste omvang heeft. De grootste zonnecentrale ter wereld, die in het Australische Victoria moet worden gebouwd, zal 270 miljoen dollar kosten en uiteindelijk 354 megawatt energie opleveren – slechts 0,1 procent van de Australische behoefte, die bescheiden is in vergelijking met die van India en China.

De rekensommen zijn dus helder. Zowel India als China zal naar verwachting zijn energieverbruik tegen 2030 verviervoudigd hebben, en het grootste deel van die groei moet komen van kolencentrales. Door toepassing van moderne, ‘schone’ kolentechnologie zullen de schadelijke gevolgen voor het milieu van de nieuwe centrales verminderd kunnen worden, maar geen enkele redelijke prijsverhoging zal de snelle toename van het steenkoolverbruik kunnen afremmen.

Dat is goed nieuws voor de aandeelhouders van steenkoolmijnen, die de waarde van hun belangen het afgelopen jaar soms hebben zien verdubbelen. Waar olievoorraden dikwijls in handen zijn van tirannen en gekken, is steenkool bovendien in grote hoeveelheden verkrijgbaar in landen die er een gezond respect voor privébezit op nahouden. Daarom zijn steenkoolaandelen en niet-olieaandelen waarschijnlijk op de langere termijn de beste energiebelegging.