Pinokkio in fleurige twinkelfantasie

Musical Pinokkio, door Studio 100. Gezien: 26/2 in De Flint, Amersfoort. Tournee t/m 4/5. Inl. 0900-3005555, www.studio100.nl

De komedianten komen zeggen dat ze Pinokkio gaan spelen. Zo begint de nieuwe familiemusical van de Vlaamse kindervermaakproducent Studio 100: als een bonte troep commedia dell’arte-spelers die in een nieuwe stad neerstrijken om het hooggeëerde publiek een prachtvertoning voor te schotelen met kunsten en fratsen, groteske figuren en een moraal aan het slot. Dat je altijd naar je geweten moet luisteren, bijvoorbeeld.

Pinokkio is in Vlaanderen al eerder vertoond, maar reist tijdens deze Nederlandse tournee rond met een Vlaams-Nederlandse bezetting. De opzet is ontwapenend, met een toneeltje op het toneel waaruit steeds weer nieuwe vondsten te voorschijn komen. Ook de zwart-witte aankleding van het ensemble verwijst naar de Colombines en Harlequino’s die deze kermisklantenwereld bewonen. In die sfeer wordt Collodi’s negentiende-eeuwse Pinocchio-verhaal een fleurige fantasie waarin we graag meeleven met de houten pop die zo graag een echte jongen met een kloppend hart wil worden.

De dieren uit het origineel (en in de Disney-film) zijn hier vervangen door allerlei mensentypes: een ballerinaatje (lief gespeeld door Kristel Verbeke van de immens populaire meisjesgroep K3) neemt de plaats in van de krekel als Pinokkio’s geweten, en het kwaad wordt niet vertegenwoordigd door een wolf en een kater, maar door twee louche ogende praalhanen. Een van hen is de hoogst ervaren musicalacteur Bill van Dijk, die veruit de beste van het spul is - als een wolf in schaapskleren die zich ontpopt tot een sadistische machtswellusteling. Hij kan bovendien kolossale zeepbellen blazen. Anne Deliën speelt de titelrol, als een geheel geloofwaardige jongen met een groeineus als hij liegt. En ook dat is een bezienswaardig effect.

Pinokkio is vindingrijk geregisseerd door Jasper Verheugd, die ook het door vier Vlaamse scenaristen geschreven script bewerkte. De kwieke deunen van componist Johan Vanden Eede dragen veel aan de feestelijkheid bij, maar klonken nogal zompig in de voorstelling die ik zag. Het zangvolume van sommige spelers, extra gehinderd door het schelle timbre dat de geluidstechniek produceerde, was daartegen niet opgewassen. Meer wanklanken weet ik niet; de voorstelling twinkelt als de sterretjes in het hemeldecor.