Zelfbeeld

‘Optimisme is de morele plicht van mensen op verantwoordelijke posities”, zei Alexander Rinnooy Kan enige tijd geleden in een interview met NRC Handelsblad. Hij noemde zichzelf een optimist, die zich wil inzetten voor ‘een betere en rechtvaardiger wereld’. Een mooi streven, maar alleen voor mensen op een verantwoordelijke positie?

Heeft de next generatie, mijn generatie, nog een besef van het begrip optimisme? Vinden we het de moeite waard om iets positiefs als leidraad te gebruiken in ons leven, nu zo veel dingen niet meer zeker zijn en slechter lijken te worden? Er zijn zó veel oorlogen, het gaat zó slecht met het milieu, mensen hebben zó weinig respect meer voor elkaar. What’s the use?

Het heeft wel degelijk zin en ik zou dan ook heel graag een concreet gebruik van het begrip optimisme willen propageren.

Propageren, ja. Het leven is te mooi om te verpesten met een chagrijnige kop – ik geef toe, dat is wat kort door de bocht. Want eigenlijk vind ik dat optimistisch zijn méér is dan elke dag een vrolijk gezicht opzetten. Is het een levenshouding? Nee, dat klinkt te zweverig. Is het een rationele afweging van kosten en baten met betrekking tot intermenselijke communicatie? Ook niet. Te veel gericht op het het idee samenleving = economie.

Ik vind dat optimistisch zijn in dienst staat van het nastreven van een gezond zelfbeeld – wie je zèlf graag zou zijn. Wees er van overtuigd dat elke nieuwe dag nieuwe kansen brengt. Een kans om iets moois van je leven te maken. Dat elke dag de mogelijkheid biedt om betekenis te geven aan het leven van jezelf en dat van de mensen om je heen.

Wekelijks schrijft iemand op uitnodiging een brief aan de next-generatie. Malin Kox (24) volgt de Master Journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen.