Vak M kreunt

Westtribune, vak M, bovenste rij, stoel nummer 26. Prijs: 32 euro. Maal twee. Zo’n beetje een Eftelingtarief. Het was dat er kaartjes waren teruggekomen, anders hadden we mooi mis gegrepen voor de wereldbekerfinale schaatsen in Thialf. We hadden hier een mooi overzicht op het ovaal. Minpunt was wel dat telkens wanneer de deur achter ons openging er een windvlaag naar binnen denderde. Ik dook diep in de kraag. Een ijsmuts had ik helaas niet bij me. Zou ik toch niet in het stalletje buiten zo’n grote oranje hoed kopen? Er zijn grenzen.

Ik word me bewust van de hiërarchie in Thialf, al blijft het me onduidelijk wat boven is, en wat beneden. De staanplaatsen in de bochten zijn het goedkoopst. Maar die zien er wel zeer feestelijk uit. Je zou kunnen zeggen dat de bochten bevolkt worden door een groot oranje lichaam. Dat lichaam maakt het meeste lawaai. Het is in de linkerbocht dat er telkens een wave wordt ingezet. Die wave golf over de zitplaatsen van de westtribune, zwelt aan in de rechterbocht, om flauwtjes te sterven in het vak tegenover me. Een fluitconcert volgt.

De vorige keer zat ik in het vak waar de wave dood loopt. Toen had ik geen kaartjes via internet hoeven bestellen. Ik was genodigde in een zogenoemd bedrijfsarrangement. Consumptiebonnen had ik ook niet hoeven kopen. Bij dweilpauzes stond in een chique tent de witte wijn koud. Ik had een zilverkleurig bandje om de pols. Maar daarmee had ik dan weer geen toegang tot de skybox met de glazen wand.

De bevolking van vak M zou ik willen omschrijven als de serieuze liefhebber. De man in de rij voor me houdt van elk paar nauwgezet de rondetijden bij. In dezelfde rij een echtpaar met een dromerige zoon die zo uit de film One Flew over the Cuckoo’s Nest kon zijn weggelopen. De zoon heeft een klein kartonnen bord bij zich waarop in kleurige letter de tekst ‘Kom Op’ staat. Hij heeft duidelijk zijn favoriete schaatsers die niet aan een bepaalde nationaliteit gebonden zijn. Als ze passeren staat hij op en geeft hij ze als het ware een duwtje mee met zijn bord.

Het festijn op het ijs vordert. Vak M komt op temperatuur. Het komt los van de stoelen. Ook ik moet gaan staan om nog iets te kunnen zien. Bob de Jong probeert op de vijf kilometer uit alle macht een startbewijs voor de WK afstanden bij elkaar te harken. Opeens schuift hij op zijn buik over het ijs. Vak M kreunt. Door de oranje lichamen in de bochten gaat een siddering alsof er 220 volt op is gezet. Volgende keer koop ik een staanplaats. Als Bob weer valt, val ik nog intenser mee.