SF Jazz, dankzij mecenaat

Jazz SF Jazz Collective. Gehoord: 24/2 BIMhuis Amsterdam. Herhaling: vanavond.

Hoeveel orkesten blijven bestaan louter omdat er ergens een zak(je) met geld ligt? Die vraag is in Nederland gewettigd maar zelfs in de jazzscene van de VS komt het voor dat bands structurele ondersteuning krijgen. Sigarettenmerkgroepen en - festivals bestaan niet meer en een Microsoft big band is er nog niet maar er bestaan wel groepen die blijven leven dankzij giften van particulieren.

Een voorbeeld is het achtkoppige SF Jazz Collective dat wordt ondersteund door het fonds van trompettist Herb Alpert die in de jaren ’60 rijk werd als hoofdman van de Tijuana Brass en zijn platenlabel A&M. Het collectief kwam in 2004 voort uit het San Francisco Jazzestival, vandaar de letters SF, maar heeft in zijn huidige vorm niets meer met die stad te maken. Ook de oprichters van dit octet; Joshua Redman, Bobby Hutcherson en Nicolas Payton zijn intussen verdwenen.

Er staat in het BIMhuis, ook morgen, een nieuwe groep waarvan niemand het leiderschap opeist. De stukken worden per toerbeurt aangekondigd en zijn voor de helft afkomstig van musici die tot de canon van de jazz behoren. Ornette Coleman, Thelonious Monk en Herbie Hancock zijn eerder geweest, dit keer wordt Wayne Shorter in het zonnetje gezet. Diens Infant Eyes wordt aan de hand van een arrangement van Joe Lovano heel stemmig vertolkt, andere stukken vallen minder op.

Dat geldt ook voor de eigen composities en misschien juist omdat de bandleden geweldig hun best hebben gedaan elkaar in vakmanschap te overtreffen. Veel stukken staan stijf van de polyfonie maar puntigheid is ver te zoeken.

Een prettige uitzondering vormt The Angels’ Share, een gedragen stuk van bassist Matt Penmann dat naast een rollend piano-ostinato en een heldere vibrafoonsolo van Stefon Harris een nazingbare melodie bevat.

Voor het volgepropte BIMhuis lijkt het weinig uit te maken, het klapt bij alles wat beweegt, hoe vreemd en vergezocht het ook mag klinken. Dat is verbazend maar niet wonderlijker dan het feit dat het gezichtsloze SF Jazz Collective met zijn ‘zwaar op de handse’ muziek wordt gesteund door een man die in zijn glorietijd de met grammy’s overladen kampioen was van lichtgewicht muziek voor lift en lounge.