Noem mij Koning Haastverkleding

Alex Klaasen heeft in Verplichte figuren 4 hoofdrollen.

Hij speelt meestal homo’s, vrouwen of dieren en debuteert nu als hetero.

Alex Klaasen: „Ik kan geen bejaarde spelen op mijn eigen Nikes. Dan heb ik echt van die grijze sandalen nodig.” Foto Maurice Boyer Alex Klaasen: 'Meestal speel ik homo's, vrouwen of dieren.’ Foto Maurice Boyer Alex Klaassen Foto NRC H'Blad Maurice Boyer 080220 Boyer, Maurice

In de muzikale komedie Verplichte figuren heeft komiek en meester-typeur Alex Klaasen (1976) vier hoofdrollen. Naast een hetero in midlifecrisis, speelt hij ook een tapijtverkoper met bindingsangst, een Down-kind dat zijn konijn doodmaakt, en een bejaarde die naar Mexico gaat, terwijl zijn vrouw dood wil. De voorstelling gaat vrijdag in première in Amsterdam.

Klaasen kwam met het idee voor Verplichte figuren: „Ik wilde een voorstelling met herkenbare, gewone Nederlanders op zoek naar een groots en meeslepend leven. Als ze het geluk vinden, is dat weer te saai, en keren ze terug naar het vertrouwde ongeluk. Ellen Pieters, die ook een aantal dubbelrollen speelt, had nog een racistische bejaarde liggen uit de geflopte tv-serie Fit. En voor Jelka van Houten wilden we zo’n mooi, eenzaam meisje dat op getrouwde mannen valt. Ieder personage heeft zijn eigen verhaallijn, maar die snijden elkaar steeds op onverwachte wijze. Ik hou van die filmische losse vorm à la Short Cuts, Magnolia en Alles is liefde.”

En zijn debuut als hetero? „Nu ik er nog even langer over nadenk, speel ik wel vaker hetero’s, maar dan is seksualiteit niet het onderwerp. Hier wel. De versiertrucs van die man, en die hele pose van de intellectuele macho is typisch hetero. Voor de aankleding heb ik naar tv-presentator Matthijs van Nieuwkerk gekeken, en naar acteur Peter Blok. Cowboylaarzen, gecultiveerd slordig, stoer en jongensachtig, maar daar dan eigenlijk te oud voor zijn; dat idee. Mijn hetero net zo persiflerend als mijn homo.”

Groot succesnummer van Verplichte figuren is het lied dat een homoseksuele tapijtverkoper zingt, terwijl hij in allerhande standjes wordt genomen door een Marokkaanse internetdate. Klaasen: „Volgens mij is het voor het eerst dat het onderwerp anonieme homoseks in een musical zit. Die tapijtjongen is nogal clean op zijn spulletjes, dus hij zingt: ‘Woon mij uit, maar hou alsjeblieft mijn tapijt schoon.’”

Sinds Volgend jaar lach je erom, zijn cabaretprogramma met Martine Sandiford uit 2002, is Klaasen geroemd om zijn perfect uitgevoerde pastiches, parodieën en imitaties, die hem ook in het tv-programma Kopspijkers brachten. „Mensen nadoen heb ik altijd gedaan. Ik heb het ook met accenten. We hebben een Australische choreograaf, en als ik met hem praat, ga ik als vanzelf zijn accent nadoen. Hij voelt zich dan in de maling genomen, maar zo is het niet bedoeld. Onbewust de stem en gebaren van je gesprekspartner nadoen schijnt zelfs op een groot empathisch vermogen te duiden.”

Voor Klaasen begint zijn type of personage pas te leven zodra hij zijn kostuum aandoet, en zijn pruik opheeft: „Ik kan geen bejaarde spelen op mijn eigen Nikes. Dan heb ik echt van die grijze sandalen nodig. Bij Kopspijkers zat de grimeur altijd twee uur aan mijn kop te boetseren, dus dan kon ik langzaam in mijn rol glijden. Ik heb een overontwikkeld gevoel voor typerende stembuigingen, of bewegingen. Ramses Shaffy bijvoorbeeld, die ik voor Kopspijkers heb gedaan, zingt als een lage geit met overarticulatie. Typerend voor hem zijn de resonerende O’s. Het geheim van de stem zit hem vaak in de klinkers. Marco Borsato heeft van die pathetische A’s. Ik láát je gáán. Dus stopte ik lekker veel A’s in mijn parodie.”

Daarnaast is hij een meester in het spelen van vele dubbelrollen, waarbij hij drijft op zijn talent om met één gebaar of stemmetje razendsnel een type neer te zetten. In zijn helaas weinig opgemerkte solo-voorstelling Het betere werk (2005) transformeerde hij van Jos Brink-achtige ijdele showman die terugblikt op zijn rijke leven, tot pedofiele zwemleraar („Het kind in mij”) en teleurgestelde Friese adoptieboer. In de musical Tsjechov (1999) speelde hij al zeven bijrollen, in de musical Jan, Jans en de kinderen (2005) speelde hij maar liefs elf rollen, onder wie de teckel – grote bruine coltrui, tong uit de mond. Voor deze prestatie kreeg hij de Johnny Kraaijkamp Musical Award. In de familievoorstelling Lang en gelukkig – een Assepoester-variant – dubbelde hij onlangs als een van de stiefzusjes (Paris en Hilton) en als de Grote Boze Vieze Dakloze En Eenzame Wolf.

Klaasen: „Ik vind het heerlijk om in de coulissen een hele rits haastverkledingen te doen. Noem mij Koning Haastverkleding. Soms krijg ik hulp van kleedsters, maar liever doe ik het alleen. In Verplichte figuren draag ik zo’n drie lagen kleding over elkaar. Ik smokkel dit keer wel een beetje: de homo en de hetero dragen dezelfde broek.”

Première Verplichte figuren: 29/2. Tournee t/m 6 juni. Info: www.verplichtefiguren.nl