Krak

In het theater heb je een manier om het publiek te laten geloven dat je iemands botten breekt. Je pakt de vinger van je tegenspeler en draait eraan. Op het hoogtepunt van de zogenaamde pijn, breekt iemand in de coulissen een ijslollystokje in tweeën. In de zaal verstijf je bij het horen van dat geluid.

Ik moest aan de truc denken toen ik op internet naar stille beelden keek van de tackle op Eduardo, een speler van Arsenal. Zaterdag raakte de voetballer zwaargeblesseerd aan zijn onderbeen; zijn tegenstander Martin Taylor zette te laat een tackle in en gleed met de onderkant van zijn voetbalschoen tegen het been van Eduardo aan.

De gevolgen van de overtreding moeten zo heftig zijn geweest dat de televisieregisseur van Sky, het station dat de wedstrijd live uitzond, ter plekke besloot geen herhalingen te tonen. Nieuwsgierig gemaakt door berichten op teletekst ging ik op zoek. Ik kan geen dag meer zonder Youtube.

Al snel vond ik vier foto’s van de overtreding, op het web gezet door een Arsenal-supporter. Op de eerste plaat stond de voetbalschoen van Taylor op een nog kaarsrecht onderbeen van Eduardo. Op de tweede foto – een split second later – was het net of er een los kippenboutje in de kous van Eduardo was gestopt. Krak. Het gebroken bot stak door de stof heen.

Ik keek thuis in stilte naar de los in het vel bungelende voet, in het besef dat beide botten in het onderbeen finaal doormidden moesten zijn. Het geluid van een krakend ijslollystokje was hier niet afdoende. Hiervoor moest je echt in de weer met vuistdikke takken van een boom.

Later op de avond vond ik toch nog een filmpje van het moment. Gek genoeg deed het me veel minder. Ook een aantal spelers op het veld leek zich niet meteen bewust van de ernstige gevolgen van de overtreding. Eduardo moest nog acht minuten op het veld blijven liggen voor hij kon worden afgevoerd. Je maag draait om bij het idee.

Op het moment van versturen van deze column hadden al zo’n 700.000 mensen het filmpje en de foto’s van Eduardo op de site bekeken, nog niet het totaal van 907.000 kijkers dat zich zaterdagnacht verlekkerde aan de pornofilm Deep Throat. Inmiddels zal de beenpijn het wel gewonnen hebben van de keelpijn.

Heeft voetbal toch een streepje voor op porno.

Vlot na de opname kon de actrice weer lachen, haar geteisterde huig was al aardig bijgetrokken. Het is nog gissen naar de blijvende schade van Eduardo’s onderbeen. Gevreesd wordt dat hij nooit meer zal kunnen voetballen, op goed lopen is nu voorlopig de hoop gevestigd.

In een emotionele reactie na de wedstrijd beweerde Arsène Wenger, de coach van Eduardo, dat Martin Taylor nooit meer op een voetbalveld zou mogen rondlopen. Een paar uur later was Wenger al iets milder. Hij moet beseft hebben dat het een zwaar bedrijfsongeval was en geen moedwillige aanslag op de botten van zijn speler.

Lichamelijk contact hoort bij voetbal, zoals laat ik zeggen, friendly fire bij een oorlog. Het levert afzichtelijke beelden op waar je, zelfs zonder de hulp van geluidseffecten, van siddert. Maar of het meteen tot het afschaffen van voetbal en oorlog leidt? Ik denk het niet. Dan neem je toch net iets te veel mannen hun boy toy af.