Een onmisbare lastpak voor wie wil winnen

Je kunt erop wachten: Mark van Bommel gaat over de schreef. Gisteren kreeg hij in de laatste minuut van Bayern München-HSV (1-1) twee keer een gele kaart (rood). Het gevecht van een strijder die koste wat kost wil winnen.

„Mark van Bommel und Bayern München sind ein Herz und eine Seele”, heeft manager Uli Hoeneß van Bayern eens gezegd toen een relatieprobleem tussen de Nederlandse middenvelder en de Duitse club leek te spelen. Met andere woorden: hoe hij ook voetbalt, hoe tegenstanders en scheidsrechters in Duitsland hem ook veroordelen, Bayern zal Van Bommel niet gauw laten vallen.

In goed Beiers heet de 30-jarige Limburgse voetballer Das Dreh-und Angelpunkt van Bayern. Het spel van de club uit München draait om hem. Hij is de man die leiding geeft, hij is de man in het veld die de opdrachten van trainer Ottmar Hitzfeld overdraagt aan de andere spelers. Hij stookt vuurtjes op, discussieert met scheidsrechters, provoceert en intimideert tegenstanders, en gaat indien nodig over de grens van het toelaatbare.

Wie tegen Mark van Bommel speelt, moet mentaal van een bijzonder ras zijn. Maar wie met Mark van Bommel speelt, heeft er een vriend bij.

Van Bommel wordt niet gauw door trainer en clubleiding terecht gewezen na een van zijn wilde acties. Bayern staat vierkant achter hem. Ook na gisteren zal de Nederlander ondanks een boete en – een voor de bühne – kleine terechtwijzing niet worden afgevallen. Van Bommel ging in de laatste minuut van het duel Bayern-Hamburger SV een duel aan met de Egyptische spits Mohammed Zidan. Scheidsrechter Lutz Wagner meende dat de Nederlander een overtreding beging. Daarop pakte Van Bommel de bal en gooide die net langs het gezicht van Zidan. Toen de scheidsrechter hem daarvoor een gele kaart gaf, applaudisseerde Van Bommel en balde hij met een vulgair gebaar zijn vuist (in volksduits eine Stinkefaust) . En ja hoor, natuurlijk kreeg hij nog een keer geel, en dus rood.

Het zijn momenten waarop je kunt wachten. De hele wedstrijd zie je Van Bommel nauwelijks, doet hij zijn dienstverlenende werk, slooft hij zich uit en doet hij alles om (met zijn elftal) te winnen. En dan slaan de stoppen door. En weg is Mark van Bommel, als de verongelijkte verliezer. „Het was mijn eigen schuld. Ik had het niet moeten doen”, zei hij nog.

Het temperament laat Van Bommel nooit in de steek. Hij is een van Nederlands beste voetballers en ook sinds de zomer van 2006 na een mislukt avontuur bij Barcelona van de Bundesliga. Maar geliefd? Ach. Een elftal dat wil winnen en kampioen wil worden, zoals vroeger PSV en nu Bayern, heeft hem nodig. Wie een voetbaloorlog wil winnen, moet aankloppen bij Van Bommel.

Wanneer Van Bommel op een voetbalveld staat, komt er strijd. Hij bikkelt en veegt, hij valt schreeuwend en staat schreeuwend weer op. Wie laatst het duel tussen hem en de Braziliaanse vedette van Werder Bremen, Diego, heeft gezien, moet hebben genoten van de strijd – en de ‘schwalbes’. Hier ging het natuurlijk niet om de sportiviteitsprijs, hier ging het om wie mentaal de sterkste was, wie overeind bleef.

En altijd weer laait de discussie op of Van Bommel wel of niet op een voetbalveld thuishoort. Het zijn de meningsverschillen die ontstaan wanneer Oranje bij uitblijven van successen schreeuwt om een type-Wouters, een voetballer die koste wat kost wil winnen. In Duitsland worden de escapades van Van Bommel met gemengde gevoelens gevolgd. Mag dat nou of mag dat niet? Hitzfeld, een coach die tweemaal de Champions League won (met Borussia Dortmund en Bayern), zei: „Als hij nou niet kon voetballen, maar dat kan hij ongelooflijk goed. Mark is voor ons goud waard. Ook al doet hij dingen zoals vandaag. Maar dit ongedisciplineerde gedrag mag ik niet accepteren. Daarvoor zal hij boeten.”

Voor het Nederlands elftal zal en wil hij niet spelen, zolang Johan Cruijff en Marco van Basten het voor het zeggen hebben. Hij is te lastig. Hij laat zich niet de mond snoeren. Hij is geen Ajacied, hij komt uit Zuid-Nederland. Hij is eigenwijs, vervelend voor Ajacieden die menen het voetbal te hebben uitgevonden. Van Bommel is een echte provinciaal. Hij is per definitie tegen Amsterdam.

Bayern München tegen Hamburger SV was een slechte wedstrijd, zoals er weinig in de Bundesliga worden gespeeld. Bayern beschikt over geweldige voetballers, zoals de prachtige Italiaanse spits Luca Toni, de Braziliaan Zé Roberto, de Nederlander Mark van Bommel, de Turk Hamit Altintop en de Fransman Franck Ribéry, die helaas door een blessure pas halverwege de tweede helft inviel. HSV drijft op de kwaliteiten van Rafael van der Vaart, maar die mocht pas laat in de tweede helft invallen omdat hij eigenlijk geblesseerd is. Toch kwam HSV met 1-0 voor door Ivica Olic. Vlak voor tijd scoorde Zé Roberto 1-1.

Waarom Bayern niet won? Omdat de Braziliaanse verdediger Lucio even lichtzinnig werd en daardoor HSV de kans gaf te scoren. En omdat Duitse vedetten als Miroslav Klose, Bastian Schweinsteiger en Lukas Podolski faalden. Van Bommel en Oliver Kahn (ook zo’n winnaar) konden dat niet aanzien in de Allianz Arena van München, 70.000 toeschouwers en niet winnen. Soms heeft een mens het nodig om te laten zien dat hij boos is. Hij weet dat het niet mag volgens de spelregels. Maar hij doet het toch. Wie kan zijn hoofd erbij houden in voetbal?

Mark van Bommel nooit lang. Ook een winnaar zou zijn beperkingen moeten kennen.