Te slecht om cult te zijn

Grindhouse Experience 2 Regie: o.a. Roger Rockfeller, Alberto de Martino (Distributie: Fortune 5, import)

Terwijl de Razzies voor de slechtste films van 2007 morgen worden uitgereikt, kan de voorpret thuis alvast beginnen met de dvd-box Grindhouse Experience 2. Daarop staan maar liefst twintig films die nauwelijks te pruimen zijn, maar wel een hoge curiositeitswaarde hebben. Met titels als Deadly Jaws, 077: Mission Bloody Mary en 3 Supermen Against Godfather weet je onmiddellijk wat je krijgt: onvervalste exploitation-films die voor een grijpstuiver zijn gemaakt.

Quentin Tarantino en Robert Rodriguez hebben vorig jaar met Death Proof en Planet Terror het fenomeen Grindhouse al uit de vergetelheid gerukt, maar voor het echte belabberde werk moet je bij deze dvd-box zijn.

Deze collectie richt een gruizig standbeeld op voor al die onbekende films die anoniem in de bioscoop zijn gesneuveld. De samenstellers hebben de bodem afgegraven op zoek naar de diepste bezinksels uit de filmgeschiedenis en stuitten zo op obscuriteiten die na hun release zelden meer het projectorlicht hebben gezien.

Ook in de wereld van de wansmaak is er een canon ontstaan van de ‘betere’ slechte film, maar de werkjes op deze dvd onttrekken zich aan elk tegendraads favorietenlijstje, gewoonweg omdat ze een slagje erger zijn dan de bekendere exploitation-films.

Noem een subgenre en hij is ooit voor een habbekrats nagemaakt: de autoracefilm, de spionnenfilm, de superheldenfilm en de ‘sword and sandal’-film (met goedkope acteurs in Romeinse gewaden). Bij sommige ‘avonturenfilms’ zijn de namen van de cast – Lucrecia Love, Bruce Baron – het enige spannende ingrediënt. De poster en acteursnamen beloven meer dan ze kunnen waarmaken, maar dat vormt juist vreemde aantrekkingskracht van exploitation-films. Ze laten schaamteloos zien dat de filmwereld graag een graantje meepikt van andermans succes.

Het grote voordeel is dat de meeste Grindhouse-films in de jaren zeventig zijn gemaakt, zodat de soundtrack wel dik in orde is. Zoals in de politiefilm Blazing Magnum, waarin de markante kop van Martin Landau dienst doet als blikvanger voor een rommelig verhaal rond een politieman die de dood van zijn zus wil wreken. Wie dacht dat The French Connection een opwindende achtervolgingsscène bevat, heeft niet gerekend op Blazing Magnum, waarin de vliegende Ford Mustangs je om de oren vliegen. Een teken aan de wand is dat Blazing Magnum maar liefst vijf alternatieve titels telt, waaronder het poëtisch klinkende Shadows In An Empty Room en het minder verhullende Tough Tony Saitta.

Deze Grindhouse-films zijn langdradig en krakkemikkig, en soms voorzien van Finse ondertitels, maar af en toe geloof je je ogen niet, als er weer een man dood neervalt met als laatste woorden: „Geel tapijt”.

Ongelofelijk dat dit allemaal ooit gemaakt is.