Serie ‘Parels en zwijnen’ durft extreem zwart te zijn

Zwarte humor is schaars op de Nederlandse televisie en daarom is het zo fijn dat Parels en Zwijnen eindelijk weer uitgezonden wordt. De misdaadserie leek verdwenen in de erfenis van Talpa, maar plotseling dook hij op bij RTL5.

Een woordvoerder van RTL dacht dat twee jaar geleden prima kijkcijfers waren behaald voordat Talpa na vier of vijf weken bot een einde aan de serie maakte. Ik heb hem niet uit zijn droom geholpen, want Parels en Zwijnen is destijds met 200.000 kijkers gewoon geflopt naar commerciële maatstaven.

Het mag dan slecht bekeken zijn, het was wel zo’n schaarse Nederlandse serie waaraan je kunt zien dat tv-maken een jongensdroom kan zijn. Het idee kwam van cameraman Willem Helwig en de twee hoofdrolspelers Mike Libanon en Ruben Lürsen, maar regisseur Diederik van Rooijen maakte er zijn serie van door er zijn liefde voor Amerikaanse strips, actiefilms en hardboiled detectives op uit leven. Rare filmhoeken, botte overgangen, cartoongrappen en het ene goed gebruikte cliché na het andere.

Parels en Zwijnen durft voor een climax rustig een nachtelijk kerkhof te nemen, met mist en krassende kraaien. Televisie zoals Gerard Reve romans kon schijven: niet altijd even origineel, maar vanuit alle registers verteld.

De teksten rammelen, net als in een strip gaat het om het plaatje. Blikken, geen woorden. Niet dat de acteurs slecht spelen, zelden zag je Thekla Reuten, Miryanna van Reeden, Eva Duijvestein, Halina Reijn of Hans Croiset in leukere rollen. In zijn bijrol als slinkse Bennie is Hans Dagelet zelfs de ster van de serie. Geniaal hoe hij over zijn schouder antwoord geeft op een vraag, terwijl hij nonchalant een lijk ledemaat voor ledemaat in een hakselaar duwt.

De durf van Parels en Zwijnen om extreem zwart te zijn zie je op dit moment in maar één andere serie terug. Dexter zou in de helft van de huishoudens een hit kunnen zijn, als iemand het kabelkanaal 13th Street in zijn digitale pakket wist te vinden. De hoofdrol wordt gespeeld door Michael C. Hall die een bescheiden detective is bij de politie van Miami. Overdag dan, ’s nachts is hij psychopaat en seriemoordenaar. Dexter zit net als Parels en Zwijnen vol gouden bijrollen, maar het mooiste aan de serie is Michael Hall. Onvoorstelbaar dat die acteur je jarenlang in zijn ban hield als de aardige, onzekere, homoseksuele begrafenisondernemer in Six Feet Under.

Series die anders durven zijn missen we op de Nederlandse tv. Vara’s Deadline probeert het en is voor 85 procent geslaagd, al is de uitwerking soms dunnetjes. Blijft over nog een paar deeltjes Parels en Zwijnen. Voor een vervolg is het nu waarschijnlijk te laat. Op dinsdagavond na hitserie CSI: Miami kijken 275.000 mensen. Te weinig om het voor RTL aantrekkelijk te maken. Toch zou Van Rooijen een nieuwe kans moeten krijgen. Laten het ministerie en fondsen ophouden met die onzin om alleen ‘publieke’ omroepen te steunen. Als kijkers en reclamemakers de zaak niet rond krijgen mag iets goeds uit commerciële hoek toch ook wel met een paar ton gestimuleerd worden?