Donderovaties voor Westbroek

Klassiek Kon. Concertgebouworkest o.l.v. Bernard Haitink. Gehoord: 20/2 Concertgebouw, Amsterdam. Herh.: 21, 22, 24/2. Radio 4: 24/2, 14.15 uur (live).

Afgelopen zomer zong de Nederlandse sopraan Eva-Maria Westbroek in Aix-en-Provence de rol van Sieglinde in Wagners Die Walküre onder leiding van Sir Simon Rattle. De reacties waren net zo lyrisch als Westbroeks stem. Het deed uitzien naar haar terugkeer in het Amsterdamse Concertgebouw, waar zij gisteren donderovaties oogstte in een concertante uitvoering van de eerste akte uit Die Walküre door het Concertgebouworkest onder leiding van Bernard Haitink.

Het is bijna tien jaar geleden dat Haitink met de Royal Opera hier een onvergetelijk vlammende concertante uitvoering dirigeerde van Die Walküre. De subtiliteit en energie die toen zo’n sterke indruk naliet, realiseerde hij nu ook bij het Concertgebouworkest. Vanaf de eerste maat bevond het orkest zich in het oog van de storm – roffelend, dreigend. Hetzelfde gold voor bas John Tomlinson als de ruwe Hunding, waardoor het onheilslot van Sieglinde meteen navoelbaar was. Tenor Clifton Forbis was als Siegmund geloofwaardig in zijn gemoedskwellingen, maar in de geluksuitbarstingen stak hij soms wat bleekjes af bij het stemcharisma van Eva-Maria Westbroek, voor wie iedereen graag een orkaan zou doorstaan, of een zwaard uit een eik zou trekken.

Westbroek heeft een herkenbaar en zeldzaam geluid. Haar stem paart helderheid, kracht en drama aan een onweerstaanbare natuurlijkheid. Dat bleek hier al eerder in, onder meer, de titelrol in Sjostakovitsj’ Lady Macbeth van Mtsensk door De Nederlandse Opera. Haar Sieglinde was een attractie; zo fris, puur en onopgesmukt hoor je de rol zelden. In maart zingt Westbroek de rol opnieuw scènisch bij Rattle in Salzburg, en in augustus in Wagner-walhalla Bayreuth. Amsterdam moet wachten tot 2009: dan zingt Westbroek de titelrol in Catalani’s La Wally bij De Nederlandse Opera.

Voor het fragment uit Die Walküre klonk Schuberts Symfonie nr. 8, de ‘Unvollendete’. Een grapje van de programmeur? Want inderdaad: ook hier deed Haitinks in rustig tempo uitgesponnen, dramatische en conflictueuze benadering verlangen naar méér, naar een antwoord op al die melancholie.