Slechts een schim. Maar Pete was er

Na veel afgeblazen concerten stond Babyshambles maandag toch in Paradiso, Amsterdam.

Enig gebrek: plezier.

Pete Doherty. Foto AFP British singer Pete Doherty of the band Babyshambles performs 22 January 2008 at the Live Music Hall in Cologne, western Germany. This concert replaces a performance which was cancelled in November 2007. AFP PHOTO DDP/ HENNING KAISER GERMANY OUT AFP

Hij was er. Dat Pete Doherty Amsterdam bereikt had, was op zichzelf al goed nieuws. De Nederlandse concerten van zijn band Babyshambles zijn de afgelopen jaren al meerdere keren afgeblazen.

Babyshambles krijgt in thuisland Groot-Brittannië veel aandacht, om de muziek en de schandalen. Zanger/gitarist Doherty is een muzikaal genie, maar laat zich al jaren afleiden door drugsgebruik, een veelbesproken relatie met Kate Moss, en opnamen in afkickklinieken. Intussen weet hij de Britse fans nog steeds aan zich te binden door zijn onuitputtelijke drang tot optreden. In popzalen, in kroegen, op parkeerplaatsen en bij mensen thuis. Doherty is de held van de Britse jeugd, omdat hij zich niet gedraagt als een ster. Hij komt dicht bij de mensen.

Helaas, Amsterdam kreeg maandag op het podium slechts een schim te zien. Anders dan het beruchte optreden in Paradiso in 2006, toen Doherty twee uur lang op zoek was naar een zuivere noot, werden de nummers nu herkenbaar uitgevoerd. Geflankeerd door de degelijke bassist Drew McConnell, gitarist Mike Whitnall en met achter zich drummer Adam Ficek die ontspannen doorroffelde, lukte het om liedjes als Deliverance, You Talk en French Dog Blues van begin tot eind te volbrengen. En hoewel hij er even in moest komen, was Doherty vanaf ongeveer het vijfde liedje redelijk bij stem. Die stem heeft een wonderlijke klank: zacht en flakkerend, zodat hij steeds wegvalt, maar dan weer feeëriek terugkomt. Een rockzanger is Doherty niet, in hardere nummers, zoals Deliverance, heeft hij weinig slagkracht. Vandaar misschien dat een groot deel van de als up-tempo bekende liedjes hier langzaam werd uitgevoerd.

Zo was er muzikaal, zeker bij de toegift Time For Heroes (van zijn vorige band The Libertines), wel wat te genieten. Het grootste probleem was Doherty zelf. Het plezier ontbrak. Hij liep met halfdichte ogen over het toneel, lachte niet, legde geen contact met de – uitverkochte – zaal. Ook de sfeer tussen de bandleden was kil, alsof ze vlak voor het optreden knallende ruzie hadden gehad. Af en toe maakte Doherty een sprong, en één keer dook hij het publiek in, maar meestal was het alsof hij slaapwandelde. Zo blijven we uitkijken naar een in alle opzichten indrukwekkend Babyshambles-concert.