La láá lala la laa, láá lala la laa

De Albert Heijn staat geheel in het teken van smurf. Er valt in geen gangpad aan te ontsnappen: ook door de luidsprekers dreint een kinderkoor (de Leidse Sleuteltjes?) het smurfenlied, ‘la láá lala la laa, láá lala la laa’.

De smurfen. Ze zijn blauw en dragen witte mutsjes, maar tot mijn schrik ben ik de verhaallijn vergeten. Wat was het motief van Gargamel om de boeman uit te hangen? En waarom woont er één vrouw in een dorp vol mannen met bijnamen?

Wikipedia brengt weinig opheldering. Volgens de webencyclopedie zijn ze ‘drie appels’ hoog en probeert tovenaar Gargamel ze op te eten, om uiteenlopende redenen. Omdat hij steeds faalt, wordt hij kwader en kwader en dan zit er maar één ding op: uitroeien.

Het dapper weerstand biedende blauwe ras moet nu een nieuwe vijand trotseren: een marketingmens die het succes van de Superwup wil herhalen. Die feilloos weet dat de beslissende doelgroep ‘boodschappers 20-40 jaar’ (= vrouwen) graag zwicht voor retro. Wat ons nog te wachten staat bij de supermarkt kan dus alles te maken hebben met Troetelbeertjes, Stop-de-neutronenbom-tasjes, Knight-Riderautootjes of Snorkel-snorkels.

Voor de nieuwste (hoho, nog te beginnen) supermarktrage schijnen 29 miljoen smurfenpoppetjes klaar te liggen. „Nieuw Zeeland heeft meer schapen dan inwoners, wij meer smurfen”, merkt een bevriende smurfenexpert op.

Bij besteding van vijftien euro heb je recht op zo’n klein plastic popje. Met een zakje eromheen. Zodat je niet kunt zien of er een Potige-, Mopper- of Babysmurf in zit. Om een hype te voeden moet er namelijk verzameld, gehandeld en geruild worden.

Het zakje blijkt overigens te ruiken naar verfverdunner, dus er zal wel een door-Chinezen-met-lood-vergiftigde-smurfen-rel bij de pr-campagne zijn inbegrepen.

Net als in mijn hoofd een tirade aanzwelt tegen zegeltjes, spaaracties, Airmiles en andere zaken die je volgens politiek correcte normen hoort af te wijzen, stuit ik op Smurfin. Het extra large pluche beestje kijkt me stralend aan vanuit het aanbiedingenschap. Die wil ik hebben. En dat kan niet. Want je moet ‘drie smurfenzegels’ van het plastic-smurfenzakje inleveren, plus vier euro. Nee mevrouwtje, geen losse verkoop. Dus pluk ik extra dure dingen uit de schappen om uit te komen op een bedrag dat deelbaar is door 15. Gelukt! Blij pak ik mijn beloning van de caissière aan. Het is officieel: ik spaar smurfen bij de Albert Heijn.

Olga van Ditzhuijzen

Aaf heeft tot en met 2 maart vakantie.