Ahoy gunt Sluiter afscheid als wereldtopper

Gisteren sloot Raemon Sluiter (29) zijn tennisloopbaan af in sportpaleis Ahoy, waar hij zeventien jaar geleden als ballenjongen begon. „In mijn hoofd heb ik al lang afscheid genomen.”

De afgelopen weken speelde er een film in het hoofd van tennisser Raemon Sluiter. Alle hoogtepunten uit zijn twaalf jaar lange profcarrière passeerden de revue. Van zijn finaleplaatsen op de ATP-toernooien in Amsterdam (2000), Rotterdam (2003) en Amersfoort (2003) tot zijn spraakmakende overwinning op Juan Carlos Ferrero in de Davis Cup in 2001. Hij was geen toptennisser, concludeerde de voormalige nummer 46 van de wereld. Maar hij had het de toppers zo nu en dan wel knap lastig gemaakt. „Ik heb zes keer van Roger Federer verloren, maar hij weet wel wie ik ben”, zei Sluiter (29) nadat hij gisteren in Ahoy zijn laatste wedstrijd als prof had gespeeld.

Sluiter maakte een slechte start tegen Michael Llodra in de eerste ronde van het ABN Amro tennistoernooi. Hij bewoog zich moeizaam over de baan en kreeg geen vat op de service van de Fransman, die begin dit jaar nog het toernooi van Adelaide op zijn naam schreef. Na amper twintig minuten stond er een stand van 6-1 op het scorebord. Een doemscenario leek zich te voltrekken.

Maar in het tweede bedrijf kwam Sluiter sterk terug en dwong hij een tiebreak af. Toen hij drie setpunten op rij had versierd, hield het publiek de adem in. Zou ‘Sluit’ dan toch voor een stunt gaan zorgen tegen de nummer 58 van de wereld? Maar de geroutineerde Fransman gaf geen krimp. Met een paar krachtige opslagen en een mooie passeerslag trok hij de wedstrijd overtuigend naar zich toe. „Ik kwam net te kort”, gaf de verliezer toe. „Een paar jaar geleden had ik misschien van hem gewonnen. Nu niet.”

Richard Krajicek had zich het afscheid van de publiekslieveling anders voorgesteld. „Ik hoopte op een finale Sluiter-Nadal”, zei de toernooidirecteur tijdens een huldigingsceremonie, waarbij Sluiter een kleine replica van de winnaarsschaal en een gouden speld van de tennisbond kreeg overhandigd. Krajicek roemde zijn voormalige collega om diens passie en vechtlust, die hem tot een boegbeeld voor de jeugd maken. „Voor ons ben je altijd een winnaar geweest”, zei hij tegen de tennisser die zijn carrière als ballenjongen in Rotterdam begon, waar hij op zestienjarige leeftijd voor het eerst meedeed aan de kwalificaties. „Je bent een waar kind van Ahoy.”

Sluiter, die vooraf had gewaarschuwd dat de tranen wel eens zouden kunnen gaan vloeien, bleef zijn emoties opvallend goed de baas. „Dit afscheid is een wereldtopper waardig”, concludeerde hij na een filmpje met hoogtepunten uit zijn carrière. Tot groot vermaak van het publiek begon hij te hakkelen op de vraag of zijn vriendin, hockeyster Fatima Moreiro de Melo, het einde van zijn carrière had bespoedigd. „Eerst dacht ik dat ik door haar nog één keer kon vlammen”, zei hij ten slotte. „Maar het tegendeel is waar: zij gaf mij de rust en kracht om deze moeilijke beslissing te nemen.”

Sluiter, die de afgelopen jaren was afgezakt naar plaats 171 op de wereldranglijst, had ‘Faat’ drie weken geleden meegedeeld dat hij een punt ging zetten achter zijn tennisloopbaan. Het idee dat hij nog een jaar lang die vliegtuigen in- en uit zou moeten stappen, stemde hem allesbehalve vrolijk. De noodzaak om te tennissen was er niet meer.

Sluiter speelde zijn laatste wedstrijd onder het toeziend oog van zijn vader, moeder en broer. Dat was lang niet meer voorgekomen, want het gezin was de afgelopen jaren opgeschrikt door tal van persoonlijke tegenslagen. Zo kreeg zijn vader in 2005 hartproblemen, overleed zijn oma in 2006 en werd zijn nichtje vorig jaar ernstig ziek. „Mijn goede momenten in Rotterdam dateren alweer van vier jaar geleden”, stelde Sluiter na afloop. „Mede voor mijn familie wilde ik hier nog één keer lekker tennissen.”

Veel tijd om bij te komen heeft Sluiter niet. Komende zaterdag presenteert hij samen met oud-collega John van Lottum een bedrijfje dat tennisclinics gaat verzorgen. Die overgang is volgens de tennisser minder abrupt dan hij lijkt. „In mijn hoofd heb ik al lang afscheid genomen.”