Het hart of de reputatie?

Het hart of de reputatie? Joke Hermsens roman De liefde dus (De Arbeiderspers, €18,95), over Belle van Zuylen, geeft volgens Janet Luis een levendig beeld van de 18de-eeuwse schrijfster. ‘Hermsen is erin geslaagd een levendig en genuanceerd beeld te geven van haar heldin: driest en gevoelig, plichtsgetrouw en egoïstisch. Aardig gepresenteerd zijn haar kloeke ideeën over de gelijkheid van man en vrouw en over „de goeie God” die het de mensen veel te moeilijk maakt om dood te gaan. Een steeds terugkerende vraag die zij zichzelf stelt is of ze haar hart en haar gevoel moet volgen of voorrang moet geven aan een algemener belang: huwelijkstrouw, de eer en reputatie van de familie. Wat is, met andere woorden, de zin van het leven? Het eigen geluk, of dat van de anderen: de echtgenoot, de medeburgers, de familie? Ze komt er niet uit, maar een ander personage, een markies van middelbare leeftijd, formuleert het mooi en nuchter. Het leven is volgens hem te vergelijken met een schip op zee, omringd door niets dan water. „Het is er domweg, we zitten er middenin, en dus kunnen we niets anders doen dan doorgaan met roeien en het beste ervan hopen”.’ Joke Hermsens roman De liefde dus (De Arbeiderspers, €18,95), over Belle van Zuylen, geeft volgens Janet Luis een levendig beeld van de 18de-eeuwse schrijfster. Zie pagina 11

Joke Hermsens roman De liefde dus (De Arbeiderspers, €18,95), over Belle van Zuylen, geeft volgens Janet Luis een levendig beeld van de 18de-eeuwse schrijfster.

‘Hermsen is erin geslaagd een levendig en genuanceerd beeld te geven van haar heldin: driest en gevoelig, plichtsgetrouw en egoïstisch. Aardig gepresenteerd zijn haar kloeke ideeën over de gelijkheid van man en vrouw en over „de goeie God” die het de mensen veel te moeilijk maakt om dood te gaan. Een steeds terugkerende vraag die zij zichzelf stelt is of ze haar hart en haar gevoel moet volgen of voorrang moet geven aan een algemener belang: huwelijkstrouw, de eer en reputatie van de familie. Wat is, met andere woorden, de zin van het leven? Het eigen geluk, of dat van de anderen: de echtgenoot, de medeburgers, de familie? Ze komt er niet uit, maar een ander personage, een markies van middelbare leeftijd, formuleert het mooi en nuchter. Het leven is volgens hem te vergelijken met een schip op zee, omringd door niets dan water. „Het is er domweg, we zitten er middenin, en dus kunnen we niets anders doen dan doorgaan met roeien en het beste ervan hopen”.’