Staatsfonds en opkoper vinden elkaar

Het is bijna een sprookjeshuwelijk: westerse bedrijvenopkopers, die om geld verlegen zitten, en sovereign wealth funds, staatsbeleggingsfondsen. Toch brengt het samengaan van deze twee dikwijls gedemoniseerde groepen bepaalde risico’s met zich mee. Vorige week stond China naar verluidt op het punt 4 miljard dollar (2,7 miljard euro) te steken in de private-equityfirma van J.C. Flowers. Het Singaporese GIC zal nu naar verwachting de belangrijkste belegger worden in het nieuwe, 6 miljard dollar omvattende fonds van TPG.

Deze omvangrijke investeringen bestendigen een relatie die de afgelopen negen maanden aanzienlijk aan kracht heeft gewonnen. China Investment Corporation bezit 10 procent van Blackstone, de Abu Dhabi Investment Authority heeft een niet nader gespecificeerd belang in Apollo Management genomen, en Mubadala, de facto een staatsbeleggingsfonds uit Abu Dhabi, bezit 7,5 procent van Carlyle.

Staatsbeleggingsfondsen en bedrijvenopkopers zijn in veel opzichten natuurlijke bondgenoten. Afgezien van de directe logica van geld dat op zoek is naar beleggingsmogelijkheden, delen de twee groepen een zekere beruchtheid. Private equity is beticht van doelbewuste geheimzinnigheid. Hetzelfde zou kunnen worden gezegd van sommige staatsbeleggingsfondsen. Ook zijn beide groepen onder druk gezet om zich te onderwerpen aan symbolische, maar tandeloze gedragscodes.

Maar anders dan bedrijvenopkopers gaan staatsbeleggingsfondsen onvermijdelijk gebukt onder het feit dat ze door de staat gecontroleerd worden. Dat heeft ertoe geleid dat ze aarzelen om te proberen grote aankopen te doen in potentieel vijandige landen als de VS. Bondgenootschappen met bedrijvenopkopers bieden jonge staatsbeleggingsfondsen de expertise van doorgewinterde portefeuillemanagers, evenals een kans op politieke dekking bij hun pogingen om riskante overnames te verwezenlijken in het Westen.

Toch heeft dit schijnbaar hemelse huwelijk ook een negatieve kant. Hoewel de twee groepen waarschijnlijk al tientallen jaren gezamenlijk beleggingen doen, betekent het groeiende belang van de staatsbeleggingsfondsen dat nieuwe investeringen, die in omvang lijken toe te nemen, de krantenkoppen zullen halen. Uiteindelijk zijn de staatsbeleggers en bedrijvenopkopers nu zo diep verankerd geraakt in het westerse financiële systeem, dat ze er niet meer helemaal uit weg te denken zijn. Maar een al te nadrukkelijke samenwerking tussen beide groepen zal waarschijnlijk op veel kritiek stuiten.

Una Galani

Vertaling Menno Grootveld

Voor meer commentaar uit Londen: www.breakingviews.com.