De eisen van u weet wel

U weet wel – dochter van hoe heet-ie, die de zoon is van dingetje, de zoon van huppeldepup, de zoon van kom, toe nou, die de zoon was van dinges, die de zoon was van zeg es even, van die ene, van die ander, van het geslacht van je weet wel, de zoon van het zal wel – was weer in het nieuws. En als dat gebeurt zijn we in rep en roer.

Dat u weet wel in Parijs en Brussel op bezoek was en van daaruit de indruk wekte dat de hele wereld, maar vooral Frankrijk aan haar voeten lag, was dubbel naar voor ons. Immers, ‘wij zijn lang het land geweest van de vrijheid van meningsuiting. Hier werden boeken uitgegeven die in Frankrijk niet gedrukt konden worden’, en nou stonden we overal ter wereld, maar vooral in Frankrijk, voor aap.

Wat is dat toch met u weet wel? Provoceren voor en na, nog eisen stellen ook, en een índruk dat ze maakt. ’t Is haast een beetje als met echte dissidenten. Gehaat, verguisd of omstreden in eigen land, maar o zo geliefd daarbuiten. Het verschil is, ik schreef het al eens, echte dissidenten hebben zelfs zonder provoceren te vrezen voor hun leven.

Met u weet wel ligt het anders. In de Verenigde Staten zijn ze daar kennelijk ook achter. Nu Frankrijk nog.

Wat rest haar dan, als ze Nederland nog steeds niet moet? Irak? Volgens presidentskandidaat McCain is het dáár veilig. Om dat te bewijzen nam hij daar vorig jaar zelf een kijkje – onder begeleiding van honderd militairen en vijf gevechtshelikopters. Allemaal betaald door de Amerikaanse belastingbetaler.

Maar ach nee, Amerika moest haar dus niet. En bovendien, zo stelde de Amerikaanse media destijds vast, op die manier zou zelfs Paris Hilton in bikini Anbar fietsend kunnen doorkruisen.

Zo gek is Nederland nog niet. En belangrijker, provoceren is hier tot volkssport verheven.

Misschien dat u weet wel daarom niet meer wil. Ze valt niet meer zo op.

Floris-Jan van Luyn

Floris-Jan van Luyn is journalist en filmmaker en oud-correspondent van NRC Handelsblad in China.