Wel kerst

Mijn mentorklas staat synoniem voor een Patatje Kapsalon.

Deze 2 VMBO-T groep is net zo divers in wat ze willen en hoe ze het willen als bovenstaand gerecht dat bestaat uit; patat,shoarma, sambal, kaas, plakje tomaat, komkommer en zo nog wat van het een of ander.

Zo werd het vieren van Sinterklaas met 20-5 stemmen afgeserveerd als te kinderachtig, waarbij een Surinaams meisje riep dat ze niet mee mocht doen van haar moeder omdat zij het een racistisch feest vond. “Me reet, het zijn de doekoe’s” werd er halfluid gezegd. “Taal” schreeuw ik dan. Maar inderdaad, ze waren het er unaniem over eens, 5 euro was te veel.

21 moslims, 2 christenen en een hindoe wilden het liefst een kerstontbijt waar ook een boom voor aangeschaft moest worden volgens hen. Het kerstonbijt vond plaats tussen 9.30 en 11.30, maar men vond de aanschaf van een boom geen overdreven luxe. Men wilde minimaal 10 euro voor een kado uitgeven en “natuurlijk juf, gaan we lootjes trekken”.

Op de ochtend van het ontbijt werden de door de leerlingen meegebrachte etenswaren uitgestald. Wij hadden een lopend buffet; Turkse koekjes, winegums,cake,Turkse pizza, pasteitjes, chips, slagroomtaart , crackers, kaas, soort van salade en veel frisdrank.

Er werd op een gegeven moment gedanst door vier Turkse meisjes, maar zodra ze hun gegiechel hadden overwonnen en op gang waren kwam de Marokkaanse fractie die de muziek veranderden in hun ogen meer dansbare Marokkaanse muziek. Om de vijf minuten werd, weliswaar goedmoedig de muziek veranderd , totdat ik er gek van werd.

De juf besliste dat er pas om de 4 nummers geswitcht kon worden, want enige macht laat ik mij niet ontzeggen. Hip Hop, R&B, van alles kwam voorbij. Twee leerlingen deden mee aan de officieuze kerstactiviteit , namelijk kerstkaarten maken. De jongemannen speelden met veel lawaai en verhitte hoofden kaart.

Tussendoor deden we een stoelendans op neutrale muziek van de juf, Italiaanse chansons. Als je afviel kreeg je je cadeau à raison de 5 euro van degene die het voor je had gekocht.

Aan het eind van de ochtend bleek dat goeddeels alles op was, behalve de slagroomtaart. “Jongens, willen jullie nou echt geen taart ?” Ik had het al een paar keer gevraagd. “Nee juf, daar is ’t toch veels te vroeg voor” werd er geroepen. En ze gingen weer door met hun bezigheden. Die boom is er trouwens niet gekomen.

Joyce de Grand